برنامه اخلاق علوی و سیره مهدوی – 30 11 1404 (قسمت 141)

عنوان برنامه: مراتب و مراحل اخلاص ( دعا و بندگی در مناجات شعبانیه 2)

کلیدواژه:

اخلاق علوی سیره مهدوی؛ مهدویت؛ اخلاص؛ مناجات شعبانیه؛ اخلاص؛ دعای ابوحمزه؛ فرار به خدا؛ مناجات؛ بندگی؛ ماه رمضان؛ روزه دار حقیقی؛ خلوت با خدا؛ درک ماه رمضان!

استاد: حضرت آیت الله حسینی قزوینی

مجری: حجت الاسلام والمسلمین مرعشی

مجری:

أَعُوذُ بِاللَّهِ مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّجِيم‏، بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ، الْحَمْدُلِلَّه رَبّ العَالَمِینْ، وَصَلی الله عَلیٰ مُحَمّدٍ وَآلِه الطَاهِرین؛

عرض سلام، ادب و احترام دارم خدمت همه شما بینندگان «شبکه جهانی حضرت ولی عصر (عجل الله تعالی فرجه الشریف)»

الحمد لله این توفیق را داریم در مطلع شهر مبارک رمضان خدمت شما بینندگان عزیز و ارجمند برنامه اخلاق علوی و سیره مهدوی را تقدیم بکنیم، برنامه ای که این افتخار را داریم در محضر حضرت استاد حضرت آیت الله دکتر حسینی قزوینی هستیم ان شاء الله امشب هم بتوانیم نهایت بهره و استفاده را از محضرشان ببریم.

همان طور که مطلع هستید خصوصاً وارد ماه ضیافت الهی شدیم بتوانیم دل های خودمان را به آن مهمانان حقیقی به آن قرة العین ها بخواهیم متوسل بشویم و بتوانیم با توسل به آن بزرگواران ان شاء الله میهمان خوبی برای میزبان خودمان باشیم. در ابتدای ماه مبارک رمضان دل های خودمان را ان شاء الله نورانی بکنیم با نور حضرت زهرای مرضیه (سلام الله علیها) حضرت استاد سلام عرض می کنم در خدمت تان هستم.

حضرت آیت الله حسینی قزوینی:

سلام علیکم و رحمة الله و برکاته

السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا بَقِيَّةَ اللَّهِ فِي أَرْضِه،‏ السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا مِيثَاقَ اللَّهِ الَّذِي أَخَذَهُ وَ وَكَّدَهُ- ِ السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا حُجَّةَ اللَّهِ وَ دَلِيلَ إِرَادَتِه‏، السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا وَعْدَ اللَّهِ الَّذِي ضَمِنَه‏، السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا صَاحِبَ الْمَرْأَى وَ الْمَسْمَع‏ فَمَا شَيْ‏ءٌ مِنَّا إِلَّا وَ أَنْتُمْ لَهُ السَّبَبُ وَ إِلَيْهِ السَّبِيل.

مجری:

خدمت بینندگان عزیز و گرامی خالصانه ترین سلامم را تقدیم می کنم موفقیت همه عزیزان را از خدای منان خواهانم!

 فرا رسیدن ماه مبارک رمضان، ماه مغفرت، ماه رحمت، ماه عبودیت و بندگی را به همه شما گرامیان تبریک عرض می کنم. طبق برنامه همیشگی مان طلیعه عرائض مان را با نامی از صدیقه طاهره (سلام الله علیها) آغاز می کنیم باشد که آن بی بی دو سرا گوشه چشمی به ما و بینندگان عزیز ما داشته باشد.

اجر پاداش رسالت شعله آذر نبود * این همه آزار حق دخت پیغمبر نبود

چهره انسیة الحوریٰ ضرب دست دیو * فاطمه آخر مگر محبوبه داور نبود

فاطمه نقش زمین گردید مولا گفت آه * حیف حیف آن جا جناب حمزه و جعفر نبود

از فشار در همه اعضای او در هم شکست * فضه را می خواند بالای سرش مادر نبود

دست او بشکست اما دست مولا را گشود * غیر از او کس را توان یاری حیدر نبود

(وَسَيعْلَمُ الَّذِينَ ظَلَمُوا أَي مُنْقَلَبٍ ينْقَلِبُونَ)

مجری:

طیب الله انفاسکم الحمد لله رب العالمین چه توفیقی بالاتر از این، در شب های ماه مبارک رمضان که ان شاء الله می خواهیم دل های ما متصل به نور الهی بشود. به همین نورها و خورشیدهای تابانی که ما را هدایت می کنند ان شاء الله بتوانیم متوسل بشویم. ماه، ماه مبارک رمضان هست همه ما قطعاً دنبال این هستیم بتوانیم بهترین راه را برای رسیدن به معبود حقیقی خودمان انتخاب و پیدا بکنیم.

پی گیر و بسیار مشتاق هستیم بتوانیم این راه ها را پیدا بکنیم در همین مسیر این برنامه توانستیم در محضر حضرت استاد باشیم در جلسات گذشته نسبت به فرازهای از مناجات شعبانیه آموختیم که چطور خداوند خودمان را بخوانیم؟ چطور باید با خداوند خودمان مناجات و راز و نیاز بکنیم؟

حضرت استاد ماه گذشته، ماه شعبان بود حضرتعالی بارها اشاره فرمودید فرازهای از مناجات شعبانیه، فرازهای از دعای ابو حمزه ثمالی در این ها، قطعاتی هست همیشه می شود از این ها استفاده کرد. بخصوص الان چه بسا قطعاً بینندگان عزیز و ارجمند سحر را از دست نمی دهند. اوقات، اوقات شریفی است دعا هم دعای بزرگی است می خواهیم بیشتر استفاده بکنیم و بهره ببریم.

حضرت آیت الله حسینی قزوینی:

أَعُوذُ بِاللَّهِ مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّجِيم‏، بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ وَبِهِ نَسْتَعين وَهُوَ خَيرُ نَاصِرٍ وَ مُعِينْ الْحَمْدُلِلَّه ‏وَ الصَّلَاةِ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ وَعلَیٰ آلِهِ آل الله لَا سِيَّمَا علَیٰ مَوْلانَا بَقِيَّةَ اللَّه‏ وَ الّلعنُ الدّائمُ‏ علَیٰ أَعْدائِهِمْ أعداءَ الله إلىٰ يَوم لِقَاءَ اللّه، وَأُفَوِّضُ أَمْرِي إِلَى اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ بَصِيرٌ بِالْعِبَادِ، حَسْبُنَا اللَّهُ وَنِعْمَ الْوَكِيلُ، نِعْمَ الْمَوْلَى وَنِعْمَ النَّصِيرُ

قبل از پاسخ به سوال حضرتعالی لازم می دانم مقداری در رابطه با مسئله ماه رمضان و روزه ماه رمضان تکه های از فرمایشات معصومین داشته باشیم امیر المؤمنین فرمود:

 «شَهْرُ رَمَضَانَ شَهْرُ رَمَضَانَ»

ماه رمضان، ماه رمضان چه ماه خوبی است!

«وَ الصَّائِمُونَ فِيهِ أَضْيَافُ اللَّهِ وَ أَهْلُ كَرَامَتِهِ»

روزه داران این ماه همه میهمانان خدا هستند و موجب تکریم او هستند

«مَنْ دَخَلَ عَلَيْهِ شَهْرُ رَمَضَانَ فَصَامَ نَهَارَهُ وَ قَامَ وِرْداً مِنْ لَيْلِهِ وَ اجْتَنَبَ مَا حَرَّم‏ اللَّهُ عَلَيْهِ دَخَلَ الْجَنَّةَ بِغَيْرِ حِسَاب‏»

هر کس ماه رمضان را روزه بگیرد بخشی از شب را هم به عبادت بپردازد از محرمات الهی اجتناب کند بدون حساب و کتاب وارد بهشت خواهد شد.

نام كتاب: فضائل الأشهر الثلاثة؛ نويسنده: ابن بابويه، محمد بن على‏ (تاريخ وفات مؤلف: 381 ق‏)، محقق / مصحح: عرفانيان يزدى، غلامرضا، ناشر: كتاب فروشى داورى‏، قم: 1396ق، ص123

در روایت دیگری از امیر المؤمنین (سلام الله علیه) فرمود:

«نَوْمُ الصَّائِمِ عِبَادَةٌ وَ نَفَسُهُ تَسْبِيح‏»

الكافي (ط - الإسلامية)؛ نویسنده: كلينى، محمد بن يعقوب بن اسحاق، محقق/ مصحح: غفارى على اكبر و آخوندى، محمد، ناشر: دار الكتب الاسلامیة، ج4، ص64

خوابیدن روزه دار عبادت است. نفس کشیدنش تسبیح است. دعایش مستجاب است. عمل او در این ماه چندین برابر اعمال ماه های دیگر است.

«إِنَّ لِلصَّائِمِ عِنْدَ إِفْطَارِهِ دَعْوَةٌ لَا تُرَد»

روزه دار وقتی می خواهد افطار کند دعا کند دعای او هرگز رد نخواهد شد.

بحار الأنوارالجامعة لدرر أخبار الأئمة الأطهار (ط - بيروت)؛ نویسنده: مجلسى، محمد باقر بن محمد تقى، ناشر: دار إحياء التراث العربي، محقق/ مصحح: جمعی از محققان، ج90، ص360

رسول اکرم فرمود:

«لَوْ يَعْلَمُ الْعِبَادُ مَا فِي رَمَضَانَ لَتَمَنَّت‏ أَنْ يَكُونَ رَمَضَانُ سَنَة»

نام كتاب: فضائل الأشهر الثلاثة؛ نويسنده: ابن بابويه، محمد بن على‏ (تاريخ وفات مؤلف: 381 ق‏)، محقق / مصحح: عرفانيان يزدى، غلامرضا، ناشر: كتاب فروشى داورى‏، قم: 1396ق، ص140

اگر مردم می دانستند ماه مبارک رمضان چه برکاتی دارد آرزو می کردند که تمام سال ماه رمضان می شد.

 دقتی هم داشته باشیم روایتی از صدیقه طاهره (سلام الله علیها) هست.

«وَ عَنْهُ (علیه السلام) عَنْ آبَائِهِ عَنْ فَاطِمَةَ بِنْتِ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه واله وسلم) أَنَّهَا قَالَتْ مَا يَصْنَعُ الصَّائِمُ بِصِيَامِهِ إِذَا لَمْ يَصُنْ لِسَانَهُ وَ سَمْعَهُ وَ بَصَرَهُ وَ جَوَارِحَهُ.»

دعائم الإسلام‏؛ نويسنده: ابن حيون، نعمان بن محمد مغربى‏ (تاريخ وفات مؤلف: 363 ق‏)، محقق / مصحح: فيضى، آصف‏، ناشر: مؤسسة آل البيت عليهم السلام‏، قم: 1385ق، ج1، ص268

روزه روزه دار به چه درد می خورد اگر زبان، گوش، چشم و جوارحش را از گناه حفظ نکند از این طرف روزه می گیرد از آن طرف غیبت می کند، دروغ می گوید، با زن و بچه بد رفتاری می کند، با شوهر بد رفتاری می کند با همسایه بد رفتاری می کند. مال حرام می خورد. سحری و افطاری را با مال خمس نداده افطار می کند.

قطعاً کسی که در زندگیش سر سال ندارد اموالش حلالِ مخلوط به حرام می شود تمام مراجع ما از گذشته و حال دارند. روزی را باید سر سال تان قرار بدهید حساب کنید سرمایه تان چقدر است؟ چه بسا شاید در یک ماه هزینه ات صد هزار تومان اضافه بیاید وجوهات صد هزار تومان بیست هزار تومان می شود ولی این که ندادی مخلوط به زندگی شد تمام اموال حلالِ مخلوط به حرام شد.

با این اگر خانه بخری در آن جا نماز بخوانی باطل است. پول آب بدهی وضو بگیری و غسل کنی باطل است. با آن پول لباس بخری و نماز بخوانی باطل است الی ماشاء الله که ماها خیلی غافل هستیم بعضی گناهان در زندگی مان هست تصور نمی کنیم. ولی شب اول قبر وقتی پرونده مان را به دست مان دادند از روزه های که گرفته بودیم خبری نیست. از نمازها خبری نیست و ... .فلان گناه و معصیت را کردی تمام اعمالت باطل شد.

 لذا صدیقه طاهره می فرماید «مَا يَصْنَعُ الصَّائِمُ بِصِيَامِهِ» روزه این روزه دار به چه درد می خورد؟ زبان،‌ گوش، چشم و دیگر جوارحش از گناه حفظ نشود.

 در روایت دیگر از امیر المؤمنین (سلام الله علیه) هست

«كَمْ مِنْ صَائِمٍ لَيْسَ لَهُ مِنْ صِيَامِهِ إِلَّا الْجُوعُ وَ الظَّمَأُ»

نهج البلاغة (للصبحي صالح)؛ نویسنده: شريف الرضى، محمد بن حسين، ناشر: هجرت، محقق/ مصحح: فیض الاسلام، ص303، خطبه 495

چه بسا روزه دارانی که از روزه اش غیر از گرسنگی و تشنگی هیچ بهره ای ندارند. این ها را مقداری دقت کنیم که خدای نا کرده از طرفی روزه نگیریم و از طرفی دیگر روزه هایمان را با بعضی از گناهان و معاصی باطل نکنیم.

آن دسته از آقایانی که حوصله روزه گرفتن ندارند بعضی ها دنبال بهانه هستند در طول سال انواع و اقسام غذا، سرکه، آب لیموا و انواع نوشیدنی ها را می نوشند ماه رمضان می رسد ناراحتی معده دارم روزه برایم ضرر دارد.

این ها بهانه هایی است که شیطان به ما القاء می کند فردای قیامت شیطان می گوید به تو القاء کردم می خواستی قبول نکنی. من یک طرف گفتم صد و بیست و چهار هزار پیغمبر هم در طرف دیگر گفتند یک روز انسان پشیمان می شود می خواهد توبه کند پنجاه، شصت سال روزه نگرفت توبه کرد می خواهد چه کار کند؟

پنجاه و شصت سال را حساب کنید پنجاه تا سی روز هزار و پانصد روز می شود برای هر روز باید شصت روز کفاره بگیرد. هزار و پانصد را ضرب در شصت روز کنید چه از آب در می آید!

 به قولی می گویند آقایی پیش عالمی رفت گفت هشتاد سالم است در طول عمرم روزه نگرفتم چه کار کنم؟ گفت یک روز هم روزه نگرفتی؟ گفت نه، گفت کفاره ات این است که باید به تمام مردم «چین» غذا بدهی یا تمام مردم «فلسطین» را در راه خدا آزاد کنی.

دوستان آن های که به بهانه های مختلف روزه نمی گیرند یا اصلاً حوصله گرسنگی ندارند در روایت از رسول اکرم هست

«وَ اذْكُرُوا بِجُوعِكُمْ وَ عَطَشِكُمْ جُوعَ يَوْمِ الْقِيَامَةِ وَ عَطَشَه‏»

اگر گرسنه و تشنه می شوید گرسنگی ها و تشنگی های روز قیامت را به یاد بیاورید.

الأمالي (للصدوق)؛ ابن بابويه، محمد بن على، محقق/ مصحح: ندارد. ناشر: كتابچى، ص93

ولذا تقاضای مان از عزیزان این هست مقداری دقت کنند (چرا عاقل کند کاری که باز آرد پشیمانی!)

اما در رابطه با سوال حضرتعالی نسبت به مناجات شعبانیه عرض کردیم این مناجاتِ همه ائمه (علیهم السلام) بود حضرت امیر (سلام الله علیه)، امام مجتبی، امام حسین، امام صادق، امام عصر (سلام الله علیهم) همه شان با این الفاظ خدا را مناجات می کردند. در جلسه گذشته مقدرای در رابطه با ‌آغاز عبارت که درود بر رسول اکرم و آلش است حتی پیغمبر هم می خواهد دعا کند در ابتدا «اللهم صلی علی محمد و آل محمد» می فرستد.

یعنی به ما یاد می دهند دعایی که با صلوات آغاز نشود «دُعاءٌ لَمْ یُفْتَتَح بالصلوات عَلَی محمدٍ وَ آل محمد لَمْ یُستَجَبْ» دعایی که با صلوات بر رسول اکرم و آل او آغاز نشود این دعا هرگز به اجابت نمی رسد.

 بعد حضرت عرضه می دارد:

«وَ اسْمَعْ دُعَائِي إِذَا دَعْوَتُكَ»

خدایا صدایم را بشنو وقتی تو را صدا می کنم

«وَ اسْمَعْ نِدَائِي إِذَا نَادَيْتُكَ»

خدایا اگر به درگهت ضجه می زنم و ناله می کنم ناله ام را بشنو!

إقبال الأعمال (ط - القديمة)؛ ابن طاووس، على بن موسى، محقق/ مصحح: ندارد ناشر: دار الكتب الإسلاميه، ج2، ص685

این را از «اقبال سید ابن طاوس»،‌ آوردیم. تکه هایی را عزیزمان سوالاتی داشتند مخصوصاً چرا حضرت عرضه می دارد «وَ اسْمَعْ نِدَائِي» نمی گوید «وَ أستَجِب دُعائِی» در کلمه «وَ اسْمَعْ» رمز و رموزی خوابیده است خدایا صدایم را بشنو وقتی صدایت می کنم، شنیدن مقدمه اجابت است.

 بعضی از فرازهایی را از دعای «ابو حمزه ثمالی» خواندیم حضرت در آن جا می گوید:

«سَيِّدِي لَعَلَّكَ عَنْ بَابِكَ طَرَدَتْنِي وَ عَنْ خِدْمَتِكَ نَحَّيْتَنِي»

مصباح المتهجد و سلاح المتعبد؛ طوسى، محمد بن الحسن‏؛ ناشر: مؤسسة فقه الشيعة ، ج‏2، ص 588

خدایا صدایم را نمی شنوی صدای من قابل شنیدن نیست کسی که از کسی بدش می آید صدا می کند حاضر نیست جواب بدهد. بچه بازیگوشی کرد خانه را به هم زد، بیرون رفت، دیگران را اذیت کرد می آید مادر را صدا می کند مادر اصلاً گویا صدایش را نمی شنود اهمیت نمی دهد هر چه صدا می زند مادر جواب نمی دهد.

حضرت امیر و ائمه (علیهم السلام) می فرمایند: «إلهی وَ اسْمَعْ نِدَائِي»؛ خدایا صدایم را بشنو اگر گناهانی دارم که این گناهانم مانع شنیدن صدایم هست به کرمت این گناهانم را نادیده بگیر صدا و ناله هایم را بشنو؛ در این زمین مفصل در جلسه گذشته اشاراتی داشتیم اگر سوال دیگری هست در خدمت حضرتعالی هستم.

مجری:

این فرازها خیلی زیبا اتفاقاً در جلسه گذشته برخی از این فرازها را در ابتدا مقدمتاً فرمودید حیف است به این ها نپردازیم اگر امکانش هست چون وارد ماه مبارک رمضان شدیم می خواهیم با دعای «ابو حمزه ثمالی» هم مأنوس بشویم در دعای «ابو حمزه» تعبیری هست

«وَ إِلَى مَنِ الْفِرَارُ مِنَ الذُّنُوبِ إِذَا انْقَضَى أَجَلِي‏»

مصباح المتهجد و سلاح المتعبد؛ طوسى، محمد بن الحسن‏؛ ناشر: مؤسسة فقه الشيعة ، ج‏2، ص 593

نسبت به فرار کردن و گریختن از آن چیزی که انسان می خواهد به واسطه آن گناهانی که انجام داده است به سوی فردی بگریزد و چه کسی این جا هست؟ در مناجات شعبانیه دقیقاً شبیه همین را داریم

«فَقَدْ هَرَبْتُ إِلَيْك‏»

إقبال الأعمال (ط - القديمة)؛ ابن طاووس، على بن موسى، محقق/ مصحح: ندارد ناشر: دار الكتب الإسلاميه، ج2، ص685

این فراز در هر دو دعا هم تکرار شده است اگر ممکن است توضیح بدهید.

حضرت آیت الله حسینی قزوینی:

کلمه «هَرَبْتُ» یعنی فرار کردم نمی گوید آمدم نمی گوید در برابرت ایستادم می گوید فرار کردم این جمله در حقیقت عصاره عرفان است. فرار از ترس عدل خدا، فرار از عذاب خدا، فرار از غضب خدا،‌ به آغوش فضل خدا، به سایه سارِ رحمت خدا، به سایه عنایت خدا می گوید آمدم نمی گوید گریختم.

می گوید از نفسم، از دنیا، از اتکاء دروغین، از آرزوهای دروغین، از وابستگی های به دنیا، از آلودگی ها به گناه خدایا از همه این ها فرار کردم. آمدم غرورم را شکستم خدایا تکیه گاهم فقط تو هستی. قرآن در سوره و الذاریات نکته زیبایی دارد می گوید:

(فَفِرُّوا إِلَى اللَّهِ إِنِّي لَكُمْ مِنْهُ نَذِيرٌ مُبِينٌ)

پس به سوی خدا بگريزيد، که من از سوی او برای شما بيم‌ دهنده ‌ای آشکارم!

سوره الذاریات (51): آیه 50

به طرف خدا فرار کنید تعبیر خیلی زیبایی است نمی گوید، به طرف خدا بروید می گوید فرار کنید وقتی آلوده به گناه شدی آن جا از گناه دست کشیدن هنر نیست. از مکافات گناه باید فرار کرد.

 آیت الله العظمی «مکارم شیرازی» در «تفسیر نمونه»، جلد 22،‌صفحه 378 تعبیری دارد عزیزان دقت کنند تعبیر خیلی زیبایی است. (فَفِرُّوا إِلَى اللَّهِ إِنِّي لَكُمْ مِنْهُ نَذِيرٌ مُبِينٌ) به طرف خدا فرار کنید تعبیر فرار در این جا تعبیر جالب و لطیفی است معمولاً فرار در جایی گفته می شود که انسان از یک سو با موجود یا حادثه وحشتناکی روبرو شده است و از سوی دیگر پناهگاهی در نقطه ای سراغ دارد ولذا با سرعت تمام از محل حادثه دور می شود و به نقطه امن و امان روی می آورد. شما نیز از شرک (خدا می فرماید از شرک و بت پرستی) که عقیده وحشتناکی است بگریزید و به توحید خالص که منطقه امن و امان واقعی است روی آرید از عذاب خدا بگریزید به سوی رحمتش بروید. از نافرمانی ها و عصیانش فرار کنید و به توبه و انابه متوسل شوید خلاصه از زشتی ها،‌ بدی ها، بی ایمانی، تاریکی، جهل و عذاب جاویدان بگریزید در آغوش رحمت حق و سعادت جاویدان قرار گیرید. باز برای تأکید بیشتر دارد که

(وَلَا تَجْعَلُوا مَعَ اللَّهِ إِلَهًا آخَرَ إِنِّي لَكُمْ مِنْهُ نَذِيرٌ مُبِينٌ)

و با خدا معبود ديگری قرار ندهيد، که من برای شما از سوی او بيم ‌دهنده ‌ای آشکارم!

سوره ذاریات (51):‌آیه 51

این تعبیر، تعبیر خیلی زیبایی است.

 در سوره توبه خدا می فرماید:

(وَظَنُّوا أَنْ لَا مَلْجَأَ مِنَ اللَّهِ إِلَّا إِلَيهِ)

(در آن هنگام) دانستند پناهگاهی از خدا جز به سوی او نيست؛

سوره توبه (9): آیه 118

یقین کردند این جا کلمه (ظنُّوا) به معنای یقین است در قرآن چند جا واژه (ظنُّوا) به معنای یقین آمده است. یقین کردند که پناهگاهی از خشم خدا جز از طریق بازگشت به سوی او نیست داستان مفصلی دارد سه نفر از یاران حضرت در قضیه «جنگ تبوک» تخلف کردند نرفتند بعد پشیمان شدند به طوری که زن و بچه شان با آن ها حرف نمی زد همسایه ها و مسلمان ها حرف نمی زدند.

حتی کار به جایی رسید این سه نفر گفتند با یکدیگر هم حرف نزنیم دارد سه ماه تمام ضجه زدند و گریه کردند تا خدای عالم آیه رحمت و قبول توبه این ها را نازل کرد رسول اکرم آمد به این ها دلداری دارد، (وَظَنُّوا أَنْ لَا مَلْجَأَ مِنَ اللَّهِ إِلَّا إِلَيهِ) خدای عالم در این جا از کار این ها تمجید می کند.

اما واژه (فَفِرُّوا إِلَى اللَّهِ) می بینیم در خیلی از جاها در مناجات معصومین (سلام الله علیهم) آمده است.

در «مصباح المتهجد شیخ طوسی (رضوان الله تعالی علیه)»، صفحه 840 از قول رسول اکرم دارد جمله خیلی زیبایی است می گوید حضرت در سجده عرضه می داشت

«أَعُوذُ بِعَفْوِكَ مِنْ عِقَابِكَ وَ أَعُوذُ بِرِضَاكَ مِنْ سَخَطِكَ وَ أَعُوذُ بِمُعَافَاتِكَ مِنْ عُقُوبَتِكَ وَ أَعُوذُ بِكَ مِنْكَ»

مصباح المتهجد و سلاح المتعبد؛ طوسى، محمد بن الحسن‏؛ ناشر: مؤسسة فقه الشيعة ، ج‏2، ص 840

خدایا پناه می آورم به عفو تو از عِقاب تو «وَ أَعُوذُ بِرِضَاكَ مِنْ سَخَطِكَ» خدایا از غضبت به رضایت تو پناه می آورم «وَ أَعُوذُ بِكَ مِنْكَ» خدایا از تو به خودت فرار می کنم و پناه می آورم.

می خواهد بگوید عذاب هم مال توست رحمت هم مال توست بنده هم مال توست تصمیم هم مال توست هر آن چه که تو تصمیم بگیری همن هست. ولی به تعبیر آقا امیر المؤمنین (سلام الله علیه) در «دعای کمیل»

«أَنْتَ تَعْلَمُ ضَعْفِي عَنْ قَلِيلٍ مِنْ بَلَاءِ الدُّنْيَا وَ عُقُوبَاتِهَا، فَكَيْفَ احْتِمالِي لِبَلاءِ الآخِرَة»

مصباح المتهجد و سلاح المتعبد؛ طوسى، محمد بن الحسن‏؛ ناشر: مؤسسة فقه الشيعة ، ج‏2، ص 847

خدایا می دانی گرفتاری در دنیا برایم پیش می آید چقدر ضجر می کشم و چقدر برایم طاقت فرسا هست با این که، این بلاها مدت کوتاهی دارد بعد از مدتی سپری می شود. خدایا چگونه طاقت بیاورم به عذابی که هیچ خاتمه و پایانی ندارد؟!

در تکبیرات افتتاحیه نماز:

«لَا مَلْجَأَ وَ لَا مَنْجَى وَ لَا مَفَرَّ مِنْكَ إِلَّا إِلَيْك‏‏»

من لا يحضره الفقيه؛ نویسنده: ابن بابويه، محمد بن على، ناشر: دفتر انتشارات اسلامى وابسته به جامعه مدرسين حوزه علميه قم مصحح: غفاری، علی اكبر، ج1، ص303

خدایا هیچ راه نجات، گریز و پناهی نیست از تو مگر به تو «لَا مَفَرَّ مِنْكَ إِلَّا إِلَيْك» خدایا اگر بخواهم از عذابت فرار کنم به کجا باید فرار کنم؟ باید به طرف خودت فرار کنم از گناهانم بخواهم فرار کنم کجا بروم؟

«مَنْ لِي غَيْرُكَ أَسْأَلُهُ كَشْفَ ضُرِّي‏»

مصباح المتهجد و سلاح المتعبد؛ طوسى، محمد بن الحسن‏؛ ناشر: مؤسسة فقه الشيعة ، ج‏2، ص 846

غیر از تو کسی هست مشکلم را بر طرف کند از گرفتاری و عذابم نجات بدهد؟ «وَ لَا مَفَرَّ مِنْكَ إِلَّا إِلَيْك‏» تعبیر خیلی زیبایی است یعنی اوج معرفت و عرفان است خدایا از خودت به خودت فرار می کنم. از عذاب خودت به رحمت خودت، از عِقاب خودت به عنایت خودت.

همچنین در «مصباح کفعمی»، صفحه 252 دارد:

«يَا مَنْ إِلَيْهِ يَهْرُبُ الْخَائِفُون‏»

المصباح للكفعمي (جنة الأمان الواقية و جنة الإيمان الباقية)؛ كفعمى، ابراهيم بن على عاملى، محقق/ مصحح: ندارد: ناشر: دار الرضي (زاهدي) ص252

ای خدایی که خائفین و ترسناک ها آن های که وحشت وجودشان را فرا گرفته فقط به طرف تو فرار می کنند.

 دوستان در ایام رمضان این تعبیر را اگر یادتان باشد زیاد بگویید در قنوت، رکوع و سجده نماز «يَا مَنْ إِلَيْهِ يَهْرُبُ الْخَائِفُون‏» آن های که از عِقاب، جزا، گناه و آتش جهنم می ترسند خدایا غیر از تو پناهگاهی ندارند.

خدایا همه کسانی که می ترسند فقط به سوی تو فرار می کنند.

باز در دعای «ابو حمزه ثمالی» می خوانیم:

«وَ أَنَّ الرَّاحِلَ إِلَيْكَ قَرِيبُ الْمَسَافَة»

مصباح المتهجد و سلاح المتعبد؛ طوسى، محمد بن الحسن‏؛ ناشر: مؤسسة فقه الشيعة، ج‏2، ص 583

خدایا آن های که به طرف تو رَحل اقامت آغاز می کنند، سفر می کنند به طرف تو می آیند و فرار می کنند راه شان بسیار نزدیک است راه میانبری دارند.

 در «صحیفه سجادیه»، دعای 29 می خوانیم:

«وَ قَدْ فَرَرْتُ إِلَيْكَ بِنَفْسِي، وَ إِلَيْكَ مَفَرُّ الْمُسي‏ءِ»

الصحيفة السجادية؛ على بن الحسين عليه السلام، محقق / مصحح: ندارد، ناشر: دفتر نشر الهادى - قم، 1376ش. ص242

کلمه «فَرَرْتُ» از آیه قرآن گرفته، مناجات امیر المؤمنین، ائمه (علیهم السلام) کلمه فرار از غضب به رحمت، همان تعبیر آیت الله العظمی «مکارم شیرازی» در تفسیرشان وقتی انسان یک چیز وحشتناکی می بیند با تمام تلاش به یک محل امنی پناه می برد.

 «وَ قَدْ فَرَرْتُ إِلَيْكَ بِنَفْسِي، وَ إِلَيْكَ مَفَرُّ الْمُسي‏ءِ» خدایا با تمام وجودم به طرف تو فرار کردم. فرار و گریزگاه خطا کار تنها تو هستی گنهکارها غیر از تو کسی ندارند به طرف او فرار کنند.

 باز در «صحیفه سجادیه»، دعای 32

«وَ قَدْ هَرَبْتُ إِلَيْكَ مِنْ صَغَائِرِ ذُنُوبٍ مُوبِقَةٍ»

دوستان کلمه فرار خیلی جاها آمده است رمز و رموزی دارد همان تعبیر حاج آقای «مکارم» انسان وقتی یک چیز وحشتناکی می بیند مثل بمباران های که بود چه زمان جنگ هشت ساله وقتی صدای آژیر کشیده می شد همه به پناهگاه می رفتند. وقتی انسان احساس خطر می کند جز فرار راه دیگری ندارد.

چه چیزی وحشتناک تر از عذاب خدا است؟ کدام وحشتی بالاتر از گرفتاری در آتش جهنم و گرفتار غضب خدا است؟ و کدام پناهگاهی بالاتر از رحمت، کرم و آقایی الهی است؟

«وَ قَدْ هَرَبْتُ إِلَيْكَ مِنْ صَغَائِرِ ذُنُوبٍ مُوبِقَةٍ» این جا امام سجاد خیلی بی پرده حرف می زند می گوید خدایا به آستان تو فرار کردم از گناهانی که به ظاهر کوچک ولی نابوده کننده است. «مِنْ صَغَائِرِ ذُنُوبٍ مُوبِقَةٍ» از نظر من کوچک بود ولی همین گناهان کوچک، نابود کننده هست.

«وَ كَبَائِرِ أَعْمَالٍ مُرْدِيَةٍ»

از اعمالی که سنگین است ولی انسان را به سقوط می کشاند.

الصحيفة السجادية؛ على بن الحسين عليه السلام، محقق / مصحح: ندارد، ناشر: دفتر نشر الهادى - قم، 1376ش. ص148

این تعابیر، تعابیر خیلی عجیبی است از معصومین ظاهراً از آقا امام صادق (سلام الله علیه) هست «شیخ طوسی» در «مصباح»، صفحه 156 وقتی حضرت از سجده اول بلند می شد قبل از این که به سجده دوم برود این ذکرش بود. تا به جال این ذکرها را گفتیم؟

حضرت امیر وقتی می خواست به رکوع برود می گفت «اللهم بحولک و قوَّتِک أرکع و أسجد»، وقتی بلند می شود می گوید «بحول لله و قوته اقوم و أقعد و أرکع و أسجد» خدایا به حول و قوه تو می ایستم، می نشینم، رکوع و سجده می کنم باز همین تعبیر را حضرت امیر موقع رفتن به رکوع دارد. «بحولک و قوَّتِک أرکع و أسجد».

 در این جا آقا امام صادق (سلام الله علیه) عرضه می دارد از سجده بلند می شد می خواهد به سجده دوم برود

«هَرَبْتُ إِلَيْكَ بِنَفْسِي‏»

خدایا با تمام وجودم و با تمام هستیم به سوی تو فرار کردم!

 چقدر تعبیر زیبایی است

«هَرَبْتُ إِلَيْكَ بِنَفْسِي يَا مَلْجَأَ الْهَارِبِينَ بِأَثْقَالِ الذُّنُوب‏»

مصباح المتهجد و سلاح المتعبد؛ طوسى، محمد بن الحسن‏؛ ناشر: مؤسسة فقه الشيعة، ج‏1، ص 156

آن های که معصومین را ندارند چه دارند؟ چطور و با چه زبانی می خواهند با خدا حرف بزنند؟ آدم می بیند بعضاً بعضی از عرفای اهل سنت تعابیری در دعاها دارند آدم وقتی به زبان می آورد معذرت می خواهم حالت غیر یتچسبکی به آدم دست می دهد. به روح آدم نمی چسبد، آدم لذت نمی برد.

 ولی در تعابیر امام است «هَرَبْتُ إِلَيْكَ بِنَفْسِي» خدایا با تمام هستیم به طرف تو فرار کردم «يَا مَلْجَأَ الْهَارِبِينَ بِأَثْقَالِ الذُّنُوب‏» ای خدایی که پناهگاه گناهکارانی هستی که با بار سنگین گناه به طرف تو فرار می کنند.

 (چقدر زیباست) باز تکرار می کنم آن های که خوش حافظه هستند یادشان بماند «هَرَبْتُ إِلَيْكَ بِنَفْسِي يَا مَلْجَأَ الْهَارِبِينَ بِأَثْقَالِ الذُّنُوب‏»، ای پناهگاه کسانی که از گناهان سنگین به سوی او فرار می کنند.

 در حدیث قدسی می خوانیم تعبیر خیلی زیبایی است در «المحجة البيضاء في تهذيب الأحياء»، جلد 8، صفحه 62 مرحوم «فیض کاشانی» خدای عالم می فرماید:

«لو يعلم المدبرون عنّي كيف انتظاري لهم ورفقي بهم وشوقي إلى ترك معاصيهم لماتوا شوقا إليّ وتقطَّعت أوصالهم من محبّتي، يا داود هذه إرادتي في المدبرين عنّي فكيف إرادتي في المقبلين عليّ، يا داود أحوج ما يكون العبد إليّ إذا استغنى عنّي وأرحم ما أكون بعبدي إذا أدبر عنّي وأجلّ ما يكون عبدي إذا رجع إليّ»

المحجة البيضاء في تهذيب الأحياء؛ نويسنده : الفيض الكاشاني (وفات : 1091)، تحقيق: صححه وعلق عليه: علي أكبر الغفاري، ناشر: دفتر انتشارات اسلامى وابسته به جامعه مدرسين حوزه علميه قم، ج8، ص62

آن های که گناه می کنند از من روی گرداندند به جای این که به یاد من باشند به یاد شیطان هستند از من تبعیت کنند از شیطان و نفس أماره تبعیت می کنند. اگر این ها بدانند چطور منِ خدا در انتظارشان هستند

«لو يعلم المدبرون عنّي كيف انتظاري لهم»، منِ خدا چقدر چشم براه این ها هستم

«ورفقي بهم»، رحمتم را برای این ها گسترده ام، «وشوقي إلى ترك معاصيهم»، منِ خدا مشتاق به ترک گناهان این ها هستم اگر بدانند منِ خدا چقدر چشم براه هستم و چقدر اشتیاق بر گشتن این ها را دارم «لماتوا شوقا إليّ»، آن ها هم این شوق منِ خدا را بدانند از شوق شان جان می دهند.

«وتقطَّعت أوصالهم من محبّتي»، اگر بدانند چقدر دوست شان دارم بر گردند، آن ها هم از محبت من، بند بند وجودشان از هم جدا می شود.

 ما همچنین خدایی داریم، این آیه قرآن است:

(قُلْ يا عِبَادِي الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلَى أَنْفُسِهِمْ لَا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعًا إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ)

بگو: ای بندگان من که بر خود اسراف و ستم کرده ‌ايد! از رحمت خداوند نوميد نشويد که خدا همه گناهان را می ‌آمرزد، زيرا او بسيار آمرزنده و مهربان است.

سوره زمر (39): آیه 53

(قُلْ يا عِبَادِي الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلَى أَنْفُسِهِمْ) بگو آن های که در گناه به قدری زیاده روی کردند اسراف کردند آدم یک دفعه چند گناه عادی می کند، یک دفعه در گناه زیاده روی و اسراف می کند بگو بنده هایی که در گناه زیاده روی کردند (لَا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ) از رحمت منِ‌ خدا نا امید نشوند (إِنَّ اللَّهَ يغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعًا) خدا همه گناهان را می بخشد.

دوستان عزیز دقت کنیم این فرازها در ذهن مان باشد در سجده ها و در رکوع نمازمان این ها را تکرار کنیم.

مجری:

چون تعبیر هفتاد مرتبه نماز وتر در قنوت ها

«هَذَا مَقَامُ الْعَائِذِ بِكَ مِنَ النَّار»

الكافي (ط - الإسلامية)؛ نویسنده: كلينى، محمد بن يعقوب بن اسحاق، محقق/ مصحح: غفارى على اكبر و آخوندى، محمد، ناشر: دار الكتب الاسلامیة، ج4، ص410

حضرت آیت الله حسینی قزوینی:

هشت مرتبه هست بعد از بلند شدن از رکوع قبل از رفتن سجده در نماز وتر؛ هفتاد مرتبه استغفار، سیصد مرتبه العفو به رکوع می رود از رکوع بلند می شود می گویند هفت مرتبه «هَذَا مَقَامُ الْعَائِذِ بِكَ مِنَ النَّار» خدایا این مقامی کسی است که به تو پناه آورده است. این هم نکته ظریفی است فرمودید.

دوستان گرچه این بخش مقداری طول کشید تعبیر زیبایی از رسول اکرم هست.

«كَانَ رَسُولُ اللَّهِ (صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ) إِذَا صَلَّى الصُّبْحَ رَفَعَ صَوْتَهُ حَتَّى يُسْمِعَ أَصْحَابَهُ يَقُولُ:" اللَّهُمَّ أَصْلِحْ لِي دِينِيَ الَّذِي جَعَلْتَهُ لِي عِصْمَةً". ثَلَاثَ مَرَّاتٍ،" اللَّهُمَّ أَصْلِحْ لِي دُنْيَايَ الَّتِي جَعَلْتَ فِيهَا مَعَاشِي". ثَلَاثَ مَرَّاتٍ،" اللَّهُمَّ أَصْلِحْ لِي آخِرَتِيَ الَّتِي جَعَلْتَ إِلَيْهَا مَرْجِعِي". ثَلَاثَ مَرَّاتٍ،" اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِرِضَاكَ مِنْ سَخَطِكَ، وَ أَعُوذُ بِعَفْوِكَ مِنْ نَقِمَتِكَ". ثَلَاثَ مَرَّاتٍ،" اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِنْكَ، لَا مَانِعَ لِمَا أَعْطَيْتَ، وَ لَا مُعْطِيَ لِمَا مَنَعْتَ، وَ لَا يَنْفَعُ ذَا الْجَدِّ مِنْكَ الْجَدُّ".»

الأمالي (للطوسي)؛ نویسنده: طوسى، محمد بن الحسن، ناشر: دار الثقافة ، مصحح: ندارد، ص158

رسول اکرم وقتی نماز صبح می خواند صدایش را بلند می کرد به طوری که: «یَسمَعُ أصحابَه»، همه صحابه بشنوند. می گفت «أللَّهُمَ أَصْلِحْ لِي دِينِي‏»، خدایا دینم را برای من اصلاح کن

«الَّذِي جَعَلْتَهُ عِصْمَة»، آن دینی که برایم پناهگاه قرار دادی، «أَصْلِحْ لِي دُنْيَاي‏»، خدایا دنیایم را اصلاح کن معاش زندگیم در آن هست، «اللَّهُمَّ أَصْلِحْ لِي آخِرَتِي‏»، تا آن جایی که دارد سه مرتبه بگوید «وَ أَعُوذُ بِعَفْوِكَ مِنْ نَقِمَتِك‏»، خدایا پناه می آورم به عفو تو از انتقام تو!

 «اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِنْك‏»، خدایا از خودت به خودت پناه می آورم این تعبیر، تعبیر خیلی زیبایی است «أَعُوذُ بِكَ مِنْك‏».

 «امام (رضوان الله تعالی علیه)» تعبیری دارد در حقیقت «أَعُوذُ بِكَ مِنْك‏» خدایا از خودت به فرار می کنم از خودت به خودت پناه می آورم این فراز از تجلیّات جلالیه حق به تجلیّات جمالیه هست.

عزیزان دقت کنند اسماء الهی بر دو بخش است اسماء جلال «المنتقم، الآخذ، القهار، المعذب» و امثال این ها.

یک سری جمال الهی است «رحمان، رحیم، رئوف» می گوید «أَعُوذُ بِكَ مِنْك‏» فرار از تجلیات جلایه حق به تجلیه جمالیه حق است در واقع عاشق می بیند که حتی سختی ها و عِقاب هم از اوست. هم عِقاب سختی از اوست هم رحمت و بزرگواری از اوست. پس برای رهایی از تجلی قهر به تجلی لطف که همان یگانه پناه است پناه می برد. این یعنی در کل عالم هیچ کس جز او کاره ای نیست.

«امام (رضوان الله تعالی علیه)» تعبیری در «مصباح الهدایة» دارد می گوید هر کس در میان اسماء الهی تفاوت می گذارد، مثلاً اسماء جلال را جدای از جمال، رحمان و رحیم را جدای از قهار و منتقم می داند این ها به بیراهه رفتند.

 خدای عالم، کلمه رحمان رحمتِ حقانیه حق است ظهور در رحمت دارد باطن او عِقاب است. خدایی که می گوید «إنَّ اللهَ ذُو الْعِقَابِ، إنَّ اللهَ مُنْتَقِم»، (وَيعَذِّبُ مَنْ يشَاءُ) ظاهرش انتقام و عذاب، باطنش رحمت است.

 تمام اسماء الهی که اسماء رحمت است در باطنش، عقاب است. تمام اسماء الهی که ظاهرش عِقاب است باطنش رحمت است. فقط یک اسم از اسماء الهی هست که ظهورِ رحمت و نقمت یکسان است آن هم کلمه مقدس «الله» است.

در آن جا نه رحمت و نه نقمت ظهورش بیشتر است نه عذاب و نه مغفرت ظهورش بیشتر است هر دو یکسان است. ان شاء‌ الله عزیزان ما دقت کنند در ماه رمضان با «شرح دعای سحر امام» همچنین «مصباح الهدایة امام» اگر بتوانند انس بیشتری بگیرند خیلی از مسائل را برای ما باز می کند.

چه بسا می بینید در ذکری عبارتی از بزرگان مثل «امام» یا مرحوم «شاه آبادی (رضوان الله تعالی علیه)، میرزا جواد آقای ملکی، مرحوم قاضی» و ... چه بسا یک دفعه باطن انسان باز بشود چشم قلبِ انسان به رؤیت خدای عالم مشرف بشود. ولذا باید دقت کنیم این عبارت «امام» را از رویش بخوانم عبارت خیلی سخت است

"باید دانست که ایمان به اسماء خداوند چنین است که معتقد شوی هر یک از اسماء الهی جامع همه اسماء و مشتمل بر تمامی حقایق است. پس به درستی که همه اسماء در ذات با خود ذاتِ مقدس حق یکی بوده و همه با هم متحدند این را معرفت الله می گویند و این لازمه یکی بودن صفات با ذات و یکی بودن صفات با یکدیگر است هیچ تفاوتی میان رحمان و رحیم نیست."

از رسول اکرم سوال کردند اسم اعظم خدا کدام است؟ گفت تمام هزار اسم، اسم اعظم خداست هیچ تفاوتی با هم ندارد کدام یک از این ها از قلب بر خیزد؟

بعد «امام» می فرماید "در اسم رحیم، رحمت ظاهر و خشم و غضب نهان است و در جمال،‌ جمال ظاهر و جلال، باطن است. در جلال بر عکس جلال ظاهر و جمال باطن و پنهان می باشد. به همین ترتیب اول در آخر و آخر در اول نهان است اما اسم الله که رب اسماء و رَب های دیگر است در حد اعتدال و استقامت است و دارای مقام برزخیت کبریٰ است که در آن نه جمال بر جلال و نه جلال بر جمال چیرگی دارد. نه ظاهر بر باطن و نه باطن بر ظاهر حاکم است او ظاهر است در عین بُطون،‌ باطن است در عین ظهور؛ اول است به عین آخر و آخر است به عین اول دانستن این مطلب باب گسترده ای از معرفت است."

این هم نکته ای بود که خواست از «امام (رضوان الله تعالی علیه)» که حق بزرگی به گردن همه ما دارد داشته باشیم.

مجری:

طیب الله، بسیار استفاده کردیم و حض بردیم، ان شاء الله مخصوصاً در این شب های که اوقات، اوقات بسیار نابی هست بتوانیم جامع عمل بپوشانیم به دانسته های که در مثل این مجلس و مجالس به دست می آوریم.

 (میان برنامه)

مجری:

عرض سلام مجدد خدمت همه شما بینندگان «شبکه جهانی حضرت ولی عصر (عجل الله تعالی فرجه الشریف)»، الحمدلله این توفیق را داریم همچنان با برنامه اخلاق علوی و سیره مهدوی در خدمت تان هستیم که در طلیعه ماه مبارک رمضان تقدیم حضور شما بینندگان عزیز و ارجمند می شود.

 ان شاء الله که تا این جای برنامه بهره و حض کافی را برده باشید و بتوانیم ان شاء الله این آموخته ها و علمی را که به دست می آوریم به زودی در همین لیالی و اسحاری که به ما توفیق داده شده است بیدار می شویم خودش هم یک توفیقی هست که به بهانه های مختلف آن ساعات، اوقات و لحظات را درک بکنیم ان شاء الله بتوانیم از این فرمایشات بهره ببریم.

سراغ تماس‌های شما بینندگان عزیز و ارجمند برویم، اولین تماس آقای «رضایی» از «کرمانشاه» سلام علیکم بفرمایید.

(تماس بینندگان برنامه)

بیننده: (آقای رضایی از کرمانشاه – شیعه)

سلام عرض ادب خدمت حضرت آیت الله دکتر حسینی قزوینی حفظه الله علیه مجری محترم اقای مرعشی، دو تا سوال از محضرتان دارم: یک آیت الله «سید کمال حیدری» در باب حدیث افتراق امت که پیامبر فرمود «مجوس» به هفتاد فرقه، «یهود» به هفتاد و یک فرقه، «مسیحیت» به هفتاد و دو فرقه و امت من به هفتاد و سه فرقه تقسیم می شوند جز فرقه ناجیه که شیعیان امیر المؤمنین هستند باقی به جهنم می روند.

ایشان در مورد این روایت می فرمایند گرچه از نظر سند صحیح هست اما از جهت دلالت نه؛ این روایت از احادیث ساختگی و اسرائیلیاتی است که «بنی امیه» آن را ترویج کرد ایشان دلایلی در رد این از قرآن می آورند مثلاً در قرآن تأکید نشده که یک فرقه نجات می یابند و بقیه باطل هستند. بلکه مورد تأیید قرآن ایمان و عمل صالح است.

به آیه 62 سوره بقره استناد می کند خداوند فرمود بی گمان کسانی که ایمان آوردند و کسانی که «یهودی، مسیحی و صابئان» و هر کس که به خدا و روز واپسین ایمان آورد و کار شایست انجام دهد پاداش شان نزد خدا خواهد بود. آیه 13 سوره حجرات،‌ آیه 92 سوره انبیاء که فرمود امت من، امتی یگانه هست.

می گوید این حدیث با قرآن سازگاری ندارد یا همسنگی این حدیث با امت اسلام تعداد گمراهی امت اسلام با فرقه های «یهود و نصارا» بیشتر است موجب تضعیف اسلام می شود یا این که این حدیث موجب تکفیر میان امت اسلام شده است. خلاصه این حدیث را از اسرائیلیات می داند با این که تأکید دارد از نظر سند صحیح است. در کانال رسمی ایشان در تلگرام نقل شده است که تحت اشراف خود ایشان هم هست. ممنون می شوم این را پاسخ دهید

دو: سوال دوم مدتی است در باب انتخاب مرجع دچار وسواس شدیم استاد راهنمایی داشته باشند ممنون می شوم. خدا نگهدار!

مجری:

خیلی ممنون از تماس تان خدا نگهدار، تماس بعدی آقای «محمدی» از «اصفهان» پشت خط ارتباطی هستن سلام علیکم بفرمایید.

بیننده: (آقای محمدی از اصفهان – شیعه)

سلام عرض می کنم خدمت استاد ارجمند و مجری محترم، سوال بنده این است «اللَّهُمَّ وَ سُرَّ نَبِيَّكَ مُحَمَّداً (صلی الله علیه واله وسلم) بِرُؤْيَتِه‏» آخر دعای عهد را اگر ممکن است توضیح بفرمایید.

مجری:

تشکر از تماس تان موفق باشید، تماس بعدی آقای «بهادری از کرج» پشت خط ارتباطی هستن سلام علیکم بفرمایید.

بیننده: (آقای بهادری از کرج – شیعه)

سلام علیکم و وقت بخیر دارم ان شاء طاعات و عبادات شما دو سید بزرگوار مورد قبول حضرت حق قرار بگیرد. حضرت آقا، روایتی «بخاری» و «مسلم» آوردند ولی من از «نووی» در کتابش حدیث 6563 می آورم ایشان می گوید از زبان رسول خدا روایتی به نام

«خَيْرُ الناسِ قَرْني ثمَّ الَّذِين يَلُونَه»

پیامبر اعظم (صلی الله علیه و آله و سلم) فرمودند بهترین مردم، مردم زمان من در قرن اول هستند. آقای «نووی» می گوید قول جمهور در تعریف صحابه این است که این مردم خیر القرون بهترین مردم هستند. یعنی صحابه همان دوران هستند در پاورقی آقای «نووی» می گوید «الأصحاب الثانی» یعنی تابعون و فرزندان تابعون از قرن اول بهترین صحابه هستند بعد از آن تابعون و فرزندان صحابه هستند در آخر فرزندان تابعین هستند.

سوالی که از آقایان داریم در میان این صحابه قاتلین آقا امام حسین (علیه السلام) هم هستند دشمنان اهل بیت هم بودند می شود گفت این ها بهترین مردم هستند؟ حتی کسانی که مرتکب بدترین فسادها و جرائم هستند چرا «وهابیون» اعتقاد دارند صحابه بهترین مردم هستند؟ بلکه در میان همین مردم کسانی بودند که مؤمن واقعی بودند بله ما آن ها را روی چشم مان می گذاریم.

در بهترین قرن آن ها بودند زمانی بودند که پیغمبر را درک کردند راه و روش پیغمبر را سرلوحه زندگی خودشان قرار دادند بله ما این را قبول داریم. اما این که همه را در هم قبول کنیم بگوییم «یزید ابن معاویه و ابو سفیان» همه بهترین صحابه رسول خدا بودند و بهترین امت های زمان خودشان بودند اصلاً‌ سازگاری ندارد.

مثلاً از «زرارة ابن اوفی»‌ از بزرگان مخالفین شیعه ایشان می گوید:

 «القرن عشرون مات سنة» منظور از قرن، صد و بیست سال است می گوید «و بُعث رسول الله فی قرنه» رسول خدا در قرنی متولد شد «و کان آخر موت یزید ابن معاویة» یعنی ایشان ... کرد یعنی در آخرین قرن صد و بیست ساله فوت «یزید ابن معاویه» چسباند به این که این صد و بیست سال بهترین قرن برای صحابه بوده است.

یک روایت صحیح در تاریخ هست بر خلاف این جعلیات است مثلاً در کتاب «المستدرک علی الصحیحین حاکم نیشابوری»، جلد 4، صفحه 96 روایتی موجود است که آٔقای «ذهبی» گفته صحیح می باشد «حاکم» گفته «أسنادُهُ صحیح» در روایت 6993 «ابو عبیده» از رسول خدا می پرسد یا رسول الله آیا بهتر از ما صحابه کسانی وجود دارند؟

«يَا رَسُولَ اللَّهِ، هَلْ أَحَدٌ خَيْرٌ مِنَّا، أَسْلَمْنَا مَعَكَ، وَ جَاهَدْنَا مَعَك‏»

ما همراه شما اسلامه آوردیم در کنار شما هم جهاد کردیم آیا بهتر از ما کسی دیگر هم هست؟ رسول خدا فرمودند:

«قَالَ نَعَمْ قَوْمٌ مِنْ أُمَّتِي يَأْتُونَ بَعْدِي يُؤْمِنُونَ بِي.»

بله بهتر از شما هستند گروهی که مرا ندیدند و مؤمن واقعی هستند. ندیده به من ایمان آوردند به نظرم این بهترین حرفی است که از رسول خدا آمده است. آقای «ذهبی» گفت سند صحیح است. چرا مخالفین ما شیعیان به این کلام رسول خدا عمل نمی کنند؟ همه را می گویند خوب بودند.

در حدیث صحیح آقای «ناصر الدین البانی سلفی»، روایت 231 این حدیث را آورده است گفت «حاکم و ذهبی» صحیح دانستند یعنی این حدیثی که الان خواندم صحیح می باشد. اگر توضیح بدهید سپاسگزارم

مجری:

آقای بهادری عزیز تشکر از تماس تان موفق باشید. حضرت استاد آقای «رضایی» از «کرمانشاه» نسبت به حدیث افتراق امت گفتند این حدیث اگر چه از نظر سندی درست است اما از لحاظ دلالی درست نیست. سوال را عوض بکنیم اگر مطمناً از جانب پیامبر صادر شد بگوییم این حدیث را به درستی نفهمیدیم اگر ممکن هست تبیین بفرمایید.

حضرت آیت الله حسینی قزوینی:

اولاً حدیث «تفترق أمتی» جزء احادیث تقریباً می شود متواتر بین الفریقین است شیعه و سنی این روایت را مفصل با سندهای مختلف نه یکی،‌ دو سند آوردند. در «سنن ترمذی»، جلد 4، صفحه 453؛ «مستدرک حاکم»، جلد 1، صفحه 129؛ «البانی» در صحیحه اش، جلد 4، صفحه 480 حدیث 1492

اهل سنت به دست و پا افتادند هفتاد و سه فرقه اهل هلاکت هستند یک فرقه اهل نجات هستند یک فرقه چه کسانی هستند؟ تمام تلاش شان این است که بگویند ما اهل سنت جزء فرقه ناجیه هستیم شیعه دنبال این است که بگوید ما فرقه ناجیه هستیم. «حنفی، شافعی، معتزله، اشاعره» می گویند ما فرقه ناجیه هستیم همه را مفصل آوردیم. نقل کردیم هر کدام مدعی هستند ما جزء فرقه ناجیه هستیم.

مجری:

یعنی اصل حدیث را پذیرفتند؟

حضرت آیت الله حسینی قزوینی:

بله، در رابطه با این که شیعه جزء فرقه ناجیه هست نزدیک به چهل و پنج روایت در کتب اهل سنت داریم. این که با قرآن منافات دارد نشانگر این هست که خیلی زیاد به آیات قرآن توجه نداریم. نمی دانم به چه دلیلی ایشان (آقای کمال حیدری) همچنین حرفی زده است؟ در قرآن چند دسته آیات داریم

(إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَقَلِيلٌ مَا هُمْ)

مگر کسانی که ايمان آورده و اعمال صالح انجام داده ‌اند؛ اما عده آنان کم است!

سوره ص (38): آیه 24

آن های که ایمان آوردند عمل صالح انجام می دهند (وَقَلِيلٌ مَا هُمْ) این ها خیلی کم هستند منطق قرآن است. قرآن می گوید کسانی که مؤمن هستند عمل صالح انجام دادند و آدم های خوبی هستند قرآن ندارد اکثریت اهل جهنم هستند این آیه قرآن است. در سوره سبأ

(وَقَلِيلٌ مِنْ عِبَادِي الشَّكُورُ)

ولی عده کمی از بندگان من شکرگزارند!

سوره سبأ (34): آیه 13

آن های که شاکر هستند خیلی کم هستند. در سوره یوسف خطرناک ترین و وحشتناک ترین آیه:

(وَمَا يؤْمِنُ أَكْثَرُهُمْ بِاللَّهِ إِلَّا وَهُمْ مُشْرِكُونَ)

و بيشتر آنها که مدعی ايمان به خدا هستند، مشرکند!

سوره یوسف (12): آیه 106

اکثر آن های که می گویند به خدا ایمان آورده ایم ته دل شان را بشکافند همه مشرک هستند. این بزرگوار این آیه را می خواهد چه کار کند؟ این آیه قرآن است (وَمَا يؤْمِنُ أَكْثَرُهُمْ بِاللَّهِ إِلَّا وَهُمْ مُشْرِكُونَ) اکثریت کسانی که دم از ایمان می زنند مال کفار و مشرکین نیست. مؤمنین هستند.

 خدای عالم در چندین آیه می گوید:

(اللَّهُ خَالِقُ كُلِّ شَيءٍ وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَيءٍ وَكِيلٌ)

خداوند آفريدگار همه چيز است و حافظ و ناظر بر همه اشيا است.

سوره زمر (39): آیه 62

وقتی منِ‌ عبد، خودم را صاحب اثر می دانم این من هستم با قدرت و علم خودم دارم حرف می زنم با قدرت خودم بلند می شوم تمام این ها شرک است. اگر رسیدیم به این معنا که (اللَّهُ خَالِقُ كُلِّ شَيءٍ) خدا خالق همه چیز است.

 به تعبیر «شهید مطهری» از میان هزار سبب و مسبب یک چیزی را آخر خدای عالم به عنوان حق انتخاب به شما داده است تا بهشت و جهنم درست بشود. آن حق انتخاب هم او داده است می تواند سلب بکند خیلی وقت ها هم سلب می کند چه بسا سلب می کند ما هم توجه نداریم. بعد متوجه می شویم چرا کار زشتی کردیم؟

(قُلْ سِيرُوا فِي الْأَرْضِ فَانْظُرُوا كَيفَ كَانَ عَاقِبَةُ الَّذِينَ مِنْ قَبْلُ كَانَ أَكْثَرُهُمْ مُشْرِكِينَ)

بگو: در زمين سير کنيد و بنگريد عاقبت کسانی که قبل از شما بودند چگونه بود؟ بيشتر آنها مشرک بودند!

سوره روم (30): آیه 42

(أَمْ يقُولُونَ بِهِ جِنَّةٌ بَلْ جَاءَهُمْ بِالْحَقِّ وَأَكْثَرُهُمْ لِلْحَقِّ كَارِهُونَ)

يا می ‌گويند او ديوانه است؟! ولی او حق را برای آنان آورده؛ اما بيشترشان از حق کراهت دارند (و گريزانند).

سوره مؤمنون (23): آیه 70

اکثر این ها از حق کراهت دارند.

(وَمَا يتَّبِعُ أَكْثَرُهُمْ إِلَّا ظَنًّا إِنَّ الظَّنَّ لَا يغْنِي مِنَ الْحَقِّ شَيئًا إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ بِمَا يفْعَلُونَ)

و بيشتر آنها، جز از گمان (و پندارهای بی ‌اساس)، پيروی نمی ‌کنند؛ (در حالی که) گمان، هرگز انسان را از حق بی ‌نياز نمی ‌سازد (و به حق نمی ‌رساند)! به يقين، خداوند از آنچه انجام می ‌دهند، آگاه است!

سوره یونس (10): آیه 36

(بَلْ أَكْثَرُهُمْ لَا يعْلَمُونَ الْحَقَّ فَهُمْ مُعْرِضُونَ)

اما بيشتر آنها حق را نمی ‌دانند؛ و به همين دليل (از آن) روی گردانند.

سوره انبیاء (21): آیه 24

(وَلَكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لَا يعْلَمُونَ)

ولي بيشتر مردم نمی ‌دانند.

سوره اعراف (7): آیه 187

(کَيفَ وَإِنْ يظْهَرُوا عَلَيكُمْ لَا يرْقُبُوا فِيكُمْ إِلًّا وَلَا ذِمَّةً يرْضُونَكُمْ بِأَفْوَاهِهِمْ وَتَأْبَى قُلُوبُهُمْ وَأَكْثَرُهُمْ فَاسِقُونَ)

چگونه (پيمان مشرکان ارزش دارد)، در حالي که اگر بر شما غالب شوند، نه ملاحظه خويشاوندي با شما را مي‌کنند، و نه پيمان را؟! شما را با زبان خود خشنود مي‌کنند، ولي دلهايشان ابا دارد؛ و بيشتر آنها فرمانبردار نيستند!

سوره توبه (9): آیه 8

(كُنْتُمْ خَيرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلنَّاسِ تَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَتَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَتُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَلَوْ آمَنَ أَهْلُ الْكِتَابِ لَكَانَ خَيرًا لَهُمْ مِنْهُمُ الْمُؤْمِنُونَ وَأَكْثَرُهُمُ الْفَاسِقُونَ)

شما بهترين امتي بوديد که به سود انسانها آفريده شده‌اند؛ (چه اينکه) امر به معروف و نهي از منکر مي‌کنيد و به خدا ايمان داريد. و اگر اهل کتاب، (به چنين برنامه و آيين درخشاني،) ايمان آورند، براي آنها بهتر است! (ولي تنها) عده کمي از آنها با ايمانند، و بيشتر آنها فاسقند، (و خارج از اطاعت پروردگار)

سوره آل عمران (3): آیه 110

(أَكْثَرُهُمْ لَا يعْلَمُونَ)، (وَأَكْثَرُهُمُ الْفَاسِقُونَ) اکثریتی که قرآن آورد کاملاً مشخص است

(مَا كَانُوا لِيؤْمِنُوا إِلَّا أَنْ يشَاءَ اللَّهُ وَلَكِنَّ أَكْثَرَهُمْ يجْهَلُونَ)

هرگز ايمان نمی ‌آوردند؛ مگر آنکه خدا بخواهد! ولی بيشتر آنها نمی ‌دانند!

سوره انعام (6): آیه 111

اکثر این ها جاهل هستند و عقل ندارند

(وَأَكْثَرُهُمْ لَا يعْقِلُونَ)

و بيشتر آنها نمی ‌فهمند!

سوره مائده (5): آیه 103

 (أَكْثَرَ النَّاسِ لَا يشْكُرُونَ)

ولی بيشتر مردم، شکر (او را) بجا نمی ‌آورند.

سوره بقره (2): آیه 243

(وَلَكِنَّ أَكْثَرَهُمْ لَا يشْكُرُونَ):

(وَمَا ظَنُّ الَّذِينَ يفْتَرُونَ عَلَى اللَّهِ الْكَذِبَ يوْمَ الْقِيامَةِ إِنَّ اللَّهَ لَذُو فَضْلٍ عَلَى النَّاسِ وَلَكِنَّ أَكْثَرَهُمْ لَا يشْكُرُونَ)

آنها که بر خدا افترا مي‌بندند، درباره (مجازات) روز رستاخيز، چه مي‌انديشند؟! خداوند نسبت به همه مردم فضل (و بخشش) دارد، اما اکثر آنها سپاسگزاري نمي‌کنند!

سوره یونس (10): آیه 60

(أَكْثَرَ النَّاسِ لَا يشْكُرُونَ):

(وَاتَّبَعْتُ مِلَّةَ آبَائِي إِبْرَاهِيمَ وَإِسْحَاقَ وَيعْقُوبَ مَا كَانَ لَنَا أَنْ نُشْرِكَ بِاللَّهِ مِنْ شَيءٍ ذَلِكَ مِنْ فَضْلِ اللَّهِ عَلَينَا وَعَلَى النَّاسِ وَلَكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لَا يشْكُرُونَ)

من از آيين پدرانم ابراهيم و اسحاق و يعقوب پيروي کردم! براي ما شايسته نبود چيزي را همتاي خدا قرار دهيم؛ اين از فضل خدا بر ما و بر مردم است؛ ولي بيشتر مردم شکرگزاري نمي‌کنند!

سوره یوسف (12): آیه 38

(الْحَقُّ مِنْ رَبِّكَ وَلَكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لَا يؤْمِنُونَ)

ترديدی در آن نداشته باش که آن حق است از پروردگارت! ولی بيشتر مردم ايمان نمی ‌آورند!

سوره هود (11): آیه 17

حق از خداست (وَلَكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لَا يؤْمِنُونَ) چقدر در قرآن داریم اکثریت را کوبیده است آن وقت بگوییم حدیث شریف می گوید امت من به هفتاد و سه فرقه تقسیم می شود یک فرقه اهل نجات است مابقی اهل آتش هستند بگوییم «بنی امیه» ساختند. این احادیث قطعاً به ضرر «بنی امیه» هست اگر به تَهِ قضیه بگیرید اول کسی که به حدیث افتراق امت ضرر کند «بنی امیه» است.

آن ها همچنین روایتی را می سازند؟ نمی شود روایت سنداً صحیح است ولی جعلی است آن ها ساختند.

مجری:

آقای «رضایی» سوال دیگری هم داشتند نسبت به انتخاب مرجع تقلید و ملاک هایش

حضرت آیت الله حسینی قزوینی:

اولاً تلفن کنید تلفنی خدمت تان می گویم بهترین راه آقایان در رساله آوردند انتخاب مرجع چند راه دارد. اول: خودتان تشخیص بدهید کدام یک از این مراجع اعلم است؟ چون تقلید از اعلم واجب است.

 دو: در میان مردم انتشار دارد شایع است که فلان مرجع اعلم است. میان افرادی که متدین هستند مرجع اعلم را از غیر اعلم تشخیص می دهند نه عوام.

سوم: دو نفر از کسانی که مرجع شناس هستند بگویند فلان مرجع اعلم است به شرط آن که دو نفر دیگر با او مخالفت نکنند. این ها چیزی است که اول رساله عملیه همه مراجع نوشتند. ببینید از این سه مورد کدام مورد به درد شما می خورد آن را انتخاب کنید.

مجری:

آقای «محمدی» از «اصفهان» پرسیدند در فقره ای دعای عهد می خوانیم «اللَّهُمَّ وَ سُرَّ نَبِيَّكَ مُحَمَّداً (صلی الله علیه واله وسلم) بِرُؤْيَتِه‏» این که پیامبر به رؤیت چه کسی خوشحال می شود؟ منظور و معنا چه هست از خداوند طلب می کنیم پیامبر را به واسطه رؤیت او خوشحال بکنیم.

حضرت آیت الله حسینی قزوینی:

«اللَّهُمَّ وَ سُرَّ نَبِيَّكَ مُحَمَّداً (صلی الله علیه واله وسلم) بِرُؤْيَتِه‏، وَ مَنْ تَبِعَهُ عَلَى دَعْوَتِه‏»

المزار الكبير (لابن المشهدي)؛ نویسنده: ابن مشهدى، محمد بن جعفر، ناشر: دفتر انتشارات اسلامى وابسته به جامعه مدرسين حوزه علميه قم، محقق/ مصحح: قيومى اصفهانى، ص665

اولاً دو معنا می توانیم داشته باشیم یکی این که «و ارسلناک شاهداً» پیغمبر شاهد امتش است چه در زمان حیات چه بعد از رحلت شان نبی مکرم اعمال و گناهان ما را می بینید.

 در روایت آقا امام صادق چند جلسه قبل خواندیم:

«ولا تسئُوا رسول الله»

پیغمبر را ناراحت نکنید گفتند، چطور ناراحت می کنیم؟ حضرت فرمود اعمال خوب و بد شما را پیغمبر می بیند از اعمال بد شما ناراحت می شود ایشان را ناراحت نکنید. اولاً بر این که پیغمبر می بیند از خدا می خواهیم قیام حضرت ولی عصر را زودتر برساند همه خوشحال می شوند و پیغمبر را هم با این که ظهور حضرت و رؤیت حضرتش خدایا خوشحال بگردان.

این یک معنا است که می توانیم برای «اللَّهُمَّ وَ سُرَّ نَبِيَّكَ مُحَمَّداً ص بِرُؤْيَتِه‏، وَ مَنْ تَبِعَهُ عَلَى دَعْوَتِه‏» بیاوریم.

 نکته دیگر یکی از کسانی که در رجعت بر می گردند رسول اکرم است در زمان قیام حضرت (صلی الله علیه و آله و سلم) می آید به حضرت کمک می کند. دارد بر این که رسول اکرم شیطان را در کنار «بیت المقدس» بالای سنگ بزرگی می کشد و به حیاتش برای همیشه خاتمه می دهد.

سوال می کنند آقا جان اگر این طوری شد در زمان ظهور شیطان نیست مردم خوب و بد را چطور بشناسیم گفت نفس اماره هست لازم نیست شیطان باشد.

(وَمَا أُبَرِّئُ نَفْسِي إِنَّ النَّفْسَ لَأَمَّارَةٌ بِالسُّوءِ إِلَّا مَا رَحِمَ رَبِّي إِنَّ رَبِّي غَفُورٌ رَحِيمٌ)

من هرگز خودم را تبرئه نمی ‌کنم، که نفس (سرکش) بسيار به بديها امر می ‌کند؛ مگر آنچه را پروردگارم رحم کند! پروردگارم آمرزنده و مهربان است.

سوره یوسف (12): آیه 53

در روایت دیگر دیدم مردم در اثر کثرت و قِلت اعمال خوب امتحان می شوند، کسی عبادت بیشتر می کند روزه زیاد می گیرد تقوای بیشتری دارد نسبت به کسانی که تقوای کمتری دارد امتحان ها به این شکل هست.

ما هم همیشه می گوییم خدایا، ملائکه و انبیاء و اولیائت را با ظهور حضرت مسرور کن، همه مسرور بشوند نه تنها پیامبر مسرور می شود از حضرت آدم تا حضرت موسی (علی نبینا و علیه السلام) و حضرت عیسی (علیه السلام) همه مسرور می شوند.

با رؤیت حضرت ولی عصر همه مسرور می‌شوند، تمام ملائکه مسرور می شوند، مرده‌ها در قبرها مسرور می شوند، ماهی‌ها در دریا مسرور می‌شوند. پرنده‌ها در هوا مسرور می‌شوند، جناب اقای محمدی این چیز مهمی نیست.

مجری:

آقای بهادری هم مطلب شان نسبت به بنیان اعتقادی سلفی‌ها بود «خَيْرُ الْقٌرُونِ قَرْنِى، ثُمَّ الَّذِينَ يَلُونَهُمْ» و به چالش کشیدن این اعتقاد بود اگر نکته ای است بفرمایید.

حضرت آیت الله حسینی قزوینی:

آقایان می گویند پیامبر اکرم فرمود:

«قال النبي صلى الله عليه وسلم خَيْرُكُمْ قَرْنِي ثُمَّ الَّذِينَ يَلُونَهُمْ ثُمَّ الَّذِينَ يَلُونَهُمْ»

الجامع الصحيح المختصر؛ اسم المؤلف: محمد بن إسماعيل أبو عبدالله البخاري الجعفي الوفاة: 256، دار النشر: دار ابن كثير , اليمامة - بيروت - 1407 - 1987، الطبعة: الثالثة، تحقيق: د. مصطفى ديب البغا، ج2، ص938، ح2508

نسبت به زمان اصحاب، تابعین و تبع تابیعین، خیر الذین یلونهم بهترین صحابه آن های هستند که هم عصر من بودند، همان‌های که هم عصر رسول اکرم بودند صدیقه طاهره را به شهادت رساندند. امام علی را به شهادت رساندند، امام حسین را به شهادت رساندند.

همین‌ها بودند که ابوبکر را مسموم کردند، عمر را در مسجد زدند کشتند، عثمان را کشتند مگر این در قرن پیامبر نبود؟ پس اگر دارد خیر القرون قرنی، باید تمام این‌ها را بگویید آدم های خوبی بودند.

امیر المؤمنین در خیر القرون شهید شد، امام حسین در سال 61 هجری در خیر القرون شهید شد که خیر القرون و اصحاب است. خیر القرون قرنی پس کارهای که این ها انجام دادند دلیل بر خوب بودن است! اتفاقا بدترین قرن است.

خیر القرون قرنی از نظر آقایان، قرنی بود که رسول اکرم بودند و بعد از رسول اکرم این همه جنایات توسط اصحاب هم قرن رسول اکرم صورت گرفت.

مجری:

نکته دقیقی فرمودید بهترین اشخاص را در چه قرنی به شهادت رساندند!

حضرت آیت الله حسینی قزوینی:

بله خیلی واضح و روشن است. حتی امام سجاد (سلام الله علیه) در سال 95، 96 و برای قرن پیامبر است که به شهادت می رسد.

مجری:

حکومت یزید و یزیدیان در همین قرن است.

حضرت آیت الله حسینی قزوینی:

بله، اقایان می گویند خیر القرن است!! چیزهای که بنی امیه ساخته این‌ها است نه «تفترق امتی علی ثلاث و سبعین فرقه» این‌ها خیر القرون قرنی جزء ساخته و پرداخته‌های بنی امیه است.

مجری:

حضرت استاد از شما تشکر می کنم، البته هنوز سوال‌ها باقی مانده است اما در ابتدای ماه مبارک رمضان هستیم با توجه به این که صحبت و مبحث ما اخلاق علوی و سیره مهدوی است مناجات شعبانیه و فرازهای از دعای ابو حمزه ثمالی را خواندیم برای این که حس و حال ماه مبارک را بهتر درک کنیم اگر توصیه ای است بفرمایید.

حضرت آیت الله حسینی قزوینی:

بهترین راه این است که ما بتوانیم بین خودمان و خدا یک ساعت خلوت انتخاب کنیم، هیچ راهی نیست ساده‌ترین راه این است ولو ابتدا با دو دقیقه و یک دقیقه، یک گوشه ای بشینیم با خدایمان خلوت کنیم. بگوییم کی بودم از کجا آمدم، آمدنم بهر چه بود و فردا کجا می خواهم بروم؟ همین یک جمله را من از کجا آمده و آمدنم بهر چه بود و پایان کارم کجا است؟

این‌ها را با خدای عالم درد دل کنیم، خدایا من که به خود این جا نیامدم که به خود باز روم، تو من را آوردی! یک تعبیر امام سجاد (سلام الله علیه) دارد خیلی تعبیر قشنگی است. من این تعبیر امام سجاد را خیلی دوست دارم وقتی حال دارم این تعبیر را زمزمه می کنم.

من یک دفعه جایی عبارت را گفتم، یک بزرگواری اعتراض کرد این چه حرفی است که دارید می زنید؟ «يَا لَيْتَنِي لَمْ تَلِدْنِي أُمِّي‏» ای کاش مادر من را نزائده بود!

«إِلَهِي أَ لِلنَّارِ رَبَّتْنِي أُمِّي فَلَيْتَهَا لَمْ تُرَبِّنِي أَمْ لِلشَّقَاءِ وَلَدَتْنِي فَلَيْتَهَا لَمْ تَلِدْنِي‏»

البلد الأمين و الدرع الحصين‏؛ نويسنده: كفعمى، ابراهيم بن على عاملى‏ (تاريخ وفات مؤلف: 905 ق‏)، محقق / مصحح: ندارد، ناشر: مؤسسة الأعلمي للمطبوعات‏، بیروت: 1418ق، ص318

می گوید خدایا من را برای بلا و گرفتاری مادرم زائده، ای کاش مادرم مرا نزائده بود، مادرم من را تربیت و بزرگم نکرده بود.

ما بیاییم گناهان و معصیت‌های که کردیم هرکس خودش بهتر می داند.

(بَلِ الْإِنْسَانُ عَلَى نَفْسِهِ بَصِيرَةٌ)

بلکه انسان خودش از وضع خود آگاه است.

سوره قیامت (75): آیه 14

هرکس می داند چه رابطه ای بین خودش و خدای خودش است و چه لغزش‌ها و گناهانی دارد. خدایا این همه گناه و معصیت کردم نمی دانم با من می خواهی چه کار کنی؟

فردا من را می خواهی جهنم ببری با دشمنانت، با دشمنان امام حسین من را در یک جا بیندازی، «فَلَيْتَهَا لَمْ تَلِدْنِي‏»‏؛ ای کاش مادرم من را نزائده بود، «فَلَيْتَهَا لَمْ تُرَبِّنِي» من را بزرگم نکرده بود خیلی تعبیر قشنگ و زیبا است.

یعنی یک راز و نیاز عبد با مولا، معشوق با عاشق خودش است، یا عاشق با معشوق خودش است. یک عزیز با یک بزرگوار است که باهم درد دل می کند می گوید خدایا اگر بنا است فردای قیامت من را در آتش جهنم ببری بندازی عذابت را تحمل کردم این که دشمنانت، دشمنان دین، دشمنان زهرای مرضیه، دشمنان امام حسین، دشمنان علی شماتتم کنند چه خاکی سرم کنم!

اگر آن جا بگویند ما که دشمن علی بودیم این جا آمدیم تو که دوست علی بودی هم این جا آمدی چه فرقی بین ما و شما است خدایا آن جا چه کار کنم؟!

آن تعبیر امام سجاد خیلی تعبیر قشنگی است ان شاء الله در دعای ابو حمزه ثمالی به این تعبیر می رسیم خیلی تعبیر جانسوز است.

«إِلَهِي إِنْ أَدْخَلْتَنِي النَّارَ فَفِي ذَلِكَ سُرُورُ عَدُوِّكَ وَ إِنْ أَدْخَلْتَنِي الْجَنَّةَ فَفِي ذَلِكَ سُرُورُ نَبِيِّكَ وَ أَنَا وَ اللَّهِ أَعْلَمُ أَنَّ سُرُورَ نَبِيِّكَ أَحَبُّ إِلَيْكَ مِنْ سُرُورِ عَدُوِّك‏»

مصباح المتهجد و سلاح المتعبد؛ طوسى، محمد بن الحسن‏، ناشر: مؤسسة فقه الشيعة، ج‏2، ص 596

«إِلَهِي إِنْ أَدْخَلْتَنِي النَّارَ فَفِي ذَلِكَ سُرُورُ عَدُوِّكَ» خدایا اگر من را به آتش ببری دشمنانت خوشحال می شوند، «وَ إِنْ أَدْخَلْتَنِي الْجَنَّةَ فَفِي ذَلِكَ سُرُورُ نَبِيِّكَ»، اگر من را به بهشت ببری خدایا دوستانت خوشحال می شوند، پیغمبر خوشحال می شود.

«وَ اللَّهِ أَعْلَمُ أَنَّ سُرُورَ نَبِيِّكَ أَحَبُّ إِلَيْكَ مِنْ سُرُورِ عَدُوِّك‏»؛ خدایا قسم به ذاتت مسرور و خوشحالی پیامبر برای تو خیلی محبوب‌تر است تا خوشحالی دشمنان تو است پس با بردن من به بهشت و نبردنم به جهنم پیغمبرت را خوشحال کن، دشمنانت را خوشحال نکن!

چقدر تعبیر زیبا و قشنگی است، انسان وقتی با خدای عالم خلوت می کند این تعابیر را به کار ببرد در آن وقت خودش باشد و خدا. در یک گوشه ای سرش را به سجده بگذارد زن و بچه نبیند، کسی او را نبیند.

یا بلند شود پشت بام برود چه اشکال دارد، ائمه در نخلستان و بیابان‌ها می رفتند با خدا راز و نیاز می کردند ما هم یک شب بلند شویم پشت بام و یک جای خلوت برویم یک دقیقه، دو دقیقه، پنج دقیقه با خدای عالم دو به دو حرف بزنیم. همان تعبیر امام سجاد (سلام الله علیه):

«وَقَفْتُ بَيْنَ يَدَيْك‏»

مصباح المتهجد و سلاح المتعبد؛ طوسى، محمد بن الحسن‏، ناشر: مؤسسة فقه الشيعة، ج‏2، ص 162

در برابر خدا بی ایستیم قیام کنیم، در برابر خدا با خدای عالم دوستانه و عاشقانه حرف بزنیم. خدا را چه دیدی یک دفعه خدا از یکی از کارهای ما خوشش آمد، نه تنها گناهان مان را بخشید بلکه خدا یک قدرت بالاتر از بخشش هم دارد. (فَأُولَئِكَ يبَدِّلُ اللَّهُ سَيئَاتِهِمْ حَسَنَاتٍ)

(إِلَّا مَنْ تَابَ وَآمَنَ وَعَمِلَ عَمَلًا صَالِحًا فَأُولَئِكَ يبَدِّلُ اللَّهُ سَيئَاتِهِمْ حَسَنَاتٍ وَكَانَ اللَّهُ غَفُورًا رَحِيمًا)

مگر کساني که توبه کنند و ايمان آورند و عمل صالح انجام دهند، که خداوند گناهان آنان را به حسنات مبدل مي‌کند؛ و خداوند همواره آمرزنده و مهربان بوده است!

سوره فرقان (25): آیه 70

«يَا مُبَدِّلَ السَّيِّئَاتِ بِأَضْعَافِهَا مِنَ الْحَسَنَاتِ إِنَّكَ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ.»

الصحيفة السجادية؛ على بن الحسين عليه السلام، محقق / مصحح: ندارد، ناشر: دفتر نشر الهادى - قم، 1376ش. ص36

چه بسا خدای عالم تمام گناهانت را به چند برابر حسنه مبدل کرد این خیلی صفا دارد، غیبت کردی، دروغ گفتی، حرام خوردی و گناهان دیگر کردی، همین ها را تبدیل به ده تا حج می کند، تبدیل به پنجاه تا نماز جماعت می کند به پنجاه تا نماز پشت سر پیغمبر می کند.

فردا پرونده ات را که می دهند می گویی خدایا من همچنین کاری انجام ندادم، می فرماید بله، تو توبه کردی با خدای عالم راز و نیاز کردی خدا فلان گناهت را به هزار مرتبه پشت سر پیغمبر نماز خواندن تبدیل کرد.

لذا هیچ راهی نیست، آغاز راه این است که دوستان با خدا خلوت کنیم، در خلوتگاه با خدای عالم عاشقانه و عارفانه حرف بزنیم. امیدوارم دوستان حال پیدا کردند ما را هم دعا کنند.

مجری:

طیب الله انفاسکم، این آغاز و پایان راهی که کمال انقطاع الی الله باشد بتوانیم به دست بیاوریم، تشکر می کنم از همه شما بینندگان عزیز و ارجمندی که تا انتهای برنامه امشب هم همراه ما بودید ما را از دعای خیر تان بی نصیب نگذارید تا دیدار آینده خدا نگهدار!