برنامه مع امام منصور 09 04 1404 (قسمت پنجم)

عنوان: وظایف شیعیان در حفظ مودت و حزن نسبت به اهل بیت علیهم‌السلام

استاد: حجت الاسلام والمسلمین دکتر عباسی

مجری: آقای علیرضا لطفی

کلیدواژها:

مع امام منصور؛ محرم؛ عاشورا؛ عزاداری؛ مودت؛ ذکر اهل بیت؛ محبت؛ اهل سنت!

مجری:

علی که ماه عزاداری و غم است محرم * بگو به مردم عالم محرم است محرم

فرشته ها همه گریان خلایقند پریشان * که حال عالم و آدم چه در هم است محرم

خلیل و موسیی و عیسی و نوح نوحه کنانند * عزای اشرف اولاد آدم است محرم

خدا به حق حسینش گناه خلق ببخشد *بساط توبه دوباره فراهم است محرم

تمام سال برای غم تو گریه نمودم * که در مقابل زخمان تو کم است محرم

«السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا أَبَا عَبْدِ اللَّهِ، السَّلَامُ عَلَيْكَ وَ رَحْمَةُ اللَّهِ وَ بَرَكَاتُهُ، فَأَسْالُ اللَّهَ الَّذِي أَكْرَمَ مَقَامَكَ وَ أَكْرَمَنِي أَنْ يَرْزُقَنِي طَلَبَ ثَارِكَ مَعَ إِمَامٍ مَنْصُورٍ مِنْ أَهْلِ بَيْتِ مُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه‏»

سلام عرض می کنم خدمت شما بینندگان عزیز و گرامی شبکه جهانی حضرت ولی عصر، محبان اهل بیت و عزاداران حسینی آرزو می کنم که عزاداری های شما در این ماه محرم مورد قبول حضرت حق تعالی و مورد عنایت اهل بیت (علیهم السلام) قرار گرفته باشد.

با برنامه مع امام منصور در خدمت شما هستیم و امشب از بیانات کارشناس محترم این برنامه جناب استاد عباسی عزیز استفاده خواهیم کرد، استاد سلام علیکم خیلی خوش آمدید ایام را بر شما تسلیت عرض می کنم عزاداری هایتان قبول باشد.

استاد عباسی:

سلام علیکم و رحمة الله بنده هم خدمت شما و بینندگان عزیز و گرامی شبکه جهانی حضرت ولی عصر (ارواحنا له الفداء) عرض سلام، ادب، احترام، تسلیت و تعزیت دارم. ایام حزن و اندوه اهل بیت (علیهم السلام) ایام محرم الحرام را؛ امیدوارم که خدای متعال به ما توفیق بهترین و خالصانه ترین عزاداری را عنایت بفرماید و آن اجری که خدای متعال بابت عزاداری به اولیاء خودش عنایت می کند به ما هم عنایت بفرماید.

مجری:

ان شاء الله، جناب استاد امشب بحث را به این سمت ببریم که ماه محرم تجلی مودت به اهل بیت و سید الشهداء است. عزاداری ها، اشک ریختن ها و سینه زدن ها مصداق کاملی از محبت و مودت شیعیان نسبت به اهل بیت است می خواهیم از این جا سوال را آغاز بکنیم که خدا به ما در مورد محبت به اهل بیت چه دستوری داد و مصادیق آن در طول تاریخ در بین شیعیان چه بود؟

استاد عباسی:

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ وبه نستعین إنه خیر ناصر ومعین ثم الصلاة والسلام علی سیدنا و نبینا ابا القاسم مصطفی محمد وعلی اهلبیته الطیبین الطاهرین المعصومین المنتجبین سیما بقیة الله في الارضین روحی وارواح العالمین لتراب مقدمه الفداء واللعن الدائم علی اعدائهم اجمعین الی قیام یوم الدین.

این ایام حزن انگیز را یک بار دیگر محضر حضرت ولی عصر (ارواحنا له الفداء) عرض تسلیت دارم. امیدوارم خداوند متعال بواسطه عزاداری های که شیعیان، مؤمنین و محبین اهل بیت انجام می دهند به محضر حضرت ولی عصر (ارواحنا له الفداء) صبر عنایت بکند و به شیعیان و مؤمنین هم اجر عنایت کند.

سوال، سوال خوبی هست وقتی که به قرآن مراجعه می کنیم می بینیم به صورت جدی دستور به مودت اهل بیت (علیهم السلام) داده شده است. در سوره مبارکه شوری بعد از آنی که در سوره های مختلف بحث اجر و مزد نگرفتنِ بابت رسالت مطرح می شود یعنی پیامبر می گوید مزد مادی طلب نخواهم کرد و طلب نمی کنم.

اما یک مزد معنوی و یک مزدی که آن مزد ویژگی این هست که به خود مؤمنین بر می گردد و نفع آن برای خود مؤمنین هست در آیه 23 سوره مبارکه شوری مطرح می شود. در این آیه می فرماید:

(ذَلِكَ الَّذِي يبَشِّرُ اللَّهُ عِبَادَهُ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ قُلْ لَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيهِ أَجْرًا إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبَى وَمَنْ يقْتَرِفْ حَسَنَةً نَزِدْ لَهُ فِيهَا حُسْنًا إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ شَكُورٌ)

اين همان چيزي است که خداوند بندگانش را که ايمان آورده و اعمال صالح انجام داده‌ اند به آن نويد مي ‌دهد! بگو: من هيچ پاداشي از شما بر رسالتم درخواست نمي ‌کنم جز دوست ‌داشتن نزديکانم [= اهل بيتم‌]؛ و هر کس کار نيکي انجام دهد ، بر نيکي‌ اش مي ‌افزاييم؛ چرا که خداوند آمرزنده و سپاسگزار است.

سوره شوری (42): آیه 23

همه آن چه که خدا در قرآن نسبت به پیامبر می فرماید همه برای مردم آمده هیچ آیه ای را نداریم که خدا به پیامبر گفته باشد این ها را به مردم نگو همه را پیامبر باید به مردم بگوید اصلاً وحی برای ابلاغ به مردم اتفاق می افتد و پیامبر وظیفه اش بیان للناس هست. اما آیاتی که (قُل) بر سر آن آمده یعنی دستور و امر به گفتن از (قالَ و قُل) هست. (قُل) به معنای این که بگو لازم است بگویی، باید بگویی، امر به بیان هست. این ها ویژه می شود یعنی یک حرف هایی، حرف های خیلی ویژه برای بیان در بین مردم هست که با لفظ (قُل) آمده است. می فرماید (لَا أَسْأَلُكُمْ) به مردم بگو من از شما سوال و درخواست نمی کنم (عَلَيهِ أَجْرًا) بابت این هدایت و زحمات که خداوند متعال جایی به آقا رسول الله فرمودند که

(طه‌ * مَا أَنْزَلْنَا عَلَيكَ الْقُرْآنَ لِتَشْقَى)

ما قرآن را بر تو نازل نکرديم که خود را به زحمت بيفکني!

سوره طه (20): آیه 1 و 2

قرار نبود که این طور خودت را به زحمت بیاندازی وظیفه ات هدایت هست اما وظیفه ات بیان برای هدایت هست نه این که خودت را از بین ببری برای این که مردم هدایت بشوند.

مجری:

(لَعَلَّكَ بَاخِعٌ نَفْسَكَ أَلَّا يكُونُوا مُؤْمِنِينَ)

گويي مي ‌خواهي جان خود را از شدت اندوه از دست دهي بخاطر اينکه آنها ايمان نمي ‌آورند!

سوره شعراء (26): آیه 3

استاد عباسی:

بله زحماتی که پیامبر کشیدند خون دل هایی که پیامبر خوردند اما این جا می گوید بگو به مردم من هیچ اجری از شما نمی خواهم (إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبَى) الا این که با اهل بیتم مودت داشته باشید. این دستور داده می شود ادامه اش خیلی جالب هست (وَمَنْ يقْتَرِفْ حَسَنَةً نَزِدْ لَهُ فِيهَا حُسْنًا) هر کسی کار نیکی انجام بدهد یعنی مودت به اهل بیت را رعایت کند ما بر نیکی او می افزاییم.

در ادامه آیه می فرماید (إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ شَكُورٌ) خدای متعال بسیار آمرزنده و عفو کننده هست در عبارات دیگر و جاهای دیگر هم باز وقتی که این درخواست از جانب خدای متعال و پیامبر مطرح می شود ما این را مطرح نمی کنیم و این را نمی خواهیم الا این که کسی بخواهد به سوی خدای متعال مسیر و راهی بجوید.

(قُلْ مَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيهِ مِنْ أَجْرٍ إِلَّا مَنْ شَاءَ أَنْ يتَّخِذَ إِلَى رَبِّهِ سَبِيلًا)

بگو: «من در برابر آن (ابلاغ آيين خدا) هيچ گونه پاداشي از شما نمي ‌طلبم؛ مگر کسي که بخواهد راهي به سوي پروردگارش برگزيند (اين پاداش من است.)»

سوره فرقان (25): آیه 57

دقیقاً مشخص می شود پیامبر درخواست نمی کند و نکرد و جایی که درخواست مزد کرد و خدا امر کرد این را انجام بدهد باز این درخواست مزد، گذاشتن بر روی آن چیزی است که به عنوان حسنه از جانب مردم انجام می گیرد و افزایش نیکی ها برای مردم هست و در واقع این خیر مردم هست.

مثل این که پدر و مادر می گویند از فرزندمان هیچ چیز نمی خواهیم جز این که، او سعادتمند بشود یعنی ما دوست داریم خوشی و سعادت فرزندمان را ببینیم همین برای مان کافی است. چیزی قرار نیست از روی سعادت آن ها بر دارند چون آن ها هم، همه آن چه که او دارد دارند بیشتر هم دارند. آن ها سعادت خود فرزند را می خواهند سعادت فرزند نهایت آرزوی پدر و مادر است.

آن چه که به عنوان مودت با اهل بیت هست که به نفع خود انسان هاست این می شود این به عنوان مزد پیامبر می شود.

مجری:

یک نکته ای می شود این جا گفت این که فرمودید سعادت فرزند آرزوی پدر و مادر است نه تنها آرزوی پدر و مادر است اگر سعادتمند نشود زحمات پدر و مادر را هدر داده است. این جا هم اگر مودت اهل بیت نباشد ...

استاد عباسی:

آسیب هست چون خدای متعال وقتی امر می کند به مردم بگو و مردم موظف به انجام این کار می شوند این می شود یک چیزی که در هدایت انسان مؤثر است. و انجام نشدن آن در جدا شدن از مسیر سعادت و هدایت مؤثر است همان طوری که بودنش ما را به هدایت می رساند نبودنش ما را از هدایت دور می کند و فاصله می دهد.

لذا پیامبر مأمور می شود این را بگوید اگر وارد محتوا بشویم در واقع وارد آن اقدامی بشویم که باید نسبت به کل اهل بیت انجام بدهیم. الان با توجه به ماه محرم و ایام عزای ابا عبد الله الحسین (علیه السلام) یک سری وظایفی نسبت به امام حسین (علیه السلام) و همه اهل بیت هم داریم.

این محبت چطور بروز و ظهور پیدا می کند؟ باید یک بروز و ظهوری داشته باشد اگر بگویم جناب آقای لطفی من به شما علاقمند هستم شما مقداری فکر می کنید می گویید چطور این علاقمندی را متوجه بشوم؟ مثلاً کربلاء رفتم و آمدم شما تماس نگرفتی زیارت قبول بگویی. خدای نا کرده بیمار بودم در بیمارستان یا منزل بودم به عیادتم نیامدی. گرفتاری و مشکل داشتم کمکم نکردی.

حتی در خیابان رد می شدی کنار خیابان بودم من را دیدی اما نایستادی این محبت را از کجا متوجه بشوم؟ بعضی ها محبت های خشک و خالی می گویند مثلاً به یک نفر بگویم خیلی دوستت دارم بعضی ها به همه عالم و آدم می گویند چاکرتیم این چاکرتیم اگر یک خروجی داشته باشد افراد این را احساس می کنند می گوید محبتت را ثابت کن.

بعضی آقایان تعبیری دارند مثلاً حاج آقای قرائتی می گفتند به یک بچه بگویی دوستت دارم می گوید برایم بستنی بخر قبول نمی کنید هر چه می خواهد قبول نمی کنید. اگر دفعه بعد بگویید دوستت دارم آن بچه قبول نمی کند محبتی برای او ایجاد نمی شود و اثبات محبت شما نشده است. این باور برایش بوجود می آید شما داری حرف نا مربوطی می زنی همین طوری ادعا می کنی ادعای بدون عمل می شود.

بنابراین یک سری وظائفی در محبت و بالاتر از آن مودت که مودت نهایت محبت هست و آن محکمیِ محکمی در محبت هست که هیچ جوره نمی شود خللی در آن ایجاد کرد. هیچ جوره نمی شود نفی و انکارش کرد. می گوید فلانی نه این که یک محبت جزئی کرد حاضر شد جانش را بدهد این را کسی نمی تواند انکار کند می گوید دو مرتبه حاضر شد جانش را بدهد.

آن لحظه ای که در بیمارستان بود زخمی و مجروح بود دو واحد خون نیاز داشت حاضر شد خون بدهد با این که برای خودش مضر بود. حاضر شد از پولش برای او خرج کند در اسلام مهریه داریم می گویند مهریه به عنوان ایجاد مهر و محبت هست یعنی این که، این مرد حاضر هست برای همسرش خرج کند یعنی این که دارد اثبات محبت می کند.

اگر بگوید تو را دوست دارم اما حاضر نیست هیچ هزینه ای پرداخت بکند هیچ محبت مالی از مال،‌ استراحت و آرامش خودش وقف و خرج بکند دیگر محبتی نیست. خدا دستور نداد صرفاً محبت بکنید صرفاً بگویید من اهل بیت را دوست دارم الان مسلمانی جز این که از اسلام خارج و ناصبی شده باشد نداریم بگوید ما اهل بیت را دوست نداریم.

همه می گویند ما اهل بیت را دوست داریم اما این دوست داشتن باید به مرز مودت برسد. مرز مودت یعنی یک جوری باشند بگویند این کشته و مرده و شیفته اهل بیت است. مدام حواسش به اهل بیت است این قدر دوست دارد. محبت همراه با عملگرایی که مودت بشود وظیفه ما می شود. مصداق هایش را پیدا بکنیم مصداق های فراوانی دارد.

ذکر نام اهل بیت در زندگی مان، توجه به خصوصیت اهل بیت در زندگی مان، توجه به زندگی آن ها، ناراحتی که فرمودند:

«شِيعَتُنَا جُزْءٌ مِنَّا، خُلِقُوا مِنْ فَضْلِ طِينَتِنَا»

الأمالي؛ الطوسي، محمد بن الحسن (متوفاى460هـ)، تحقيق: قسم الدراسات الاسلامية - مؤسسة البعثة، ناشر: دار الثقافة ـ قم ، الطبعة: الأولى، 1414هـ، ص299

 «شِيعَتُنا خُلِقُوا مِنْ فاضِلِ طِينِتِنا وَ عُجِنُوا بِماءِ وَلايَتِنا يَحْزَنُونَ لِحُزْنِنا ويَفْرَحُونَ لِفَرَحِنا»

شیعیان ما از اضافی گِل ما هستند وقتی ما خوشحال هستیم خوشحال هستند وقتی ما ناراحت هستیم ناراحت هستند. یکی از چیزهایی که در همین دنیا می فهمیم الان وارد یک جلسه ای بشوید رفیق تان خدای نا کرده عزیزش را از دست داده باشد ناراحت و افسرده باشد روی تان می شود به او بگویید وسایلت را جمع کن مسافرت تفریحی برویم یا در مراسم شادی شرکت کنیم؟ می گوید این شخص عزادار است.

حتی آدم آن جا رویش نمی شود لبخند بزند یا جک تعریف کند، چرا؟ چون می گوید این محزون است سعی می کند ولو این که در باطن حس زیادی نداشته باشد لااقل ظاهر را حفظ بکند بگوید گریه ام نمی آید برای پدری که از دنیا رفته ولی می توانم نخندم، شادی نکنم و شادی در چهره ام نشان ندهم این وظیفه ما می شود و این آن مودتی می شود که با اهل بیت داریم.

پس خوشحالی در خوشحالی آن ها زمانی که ایام ولادت آن ها هست یا مناسبتی هست که موجب خوشحالی آن ها هست. مبعث، غدیر، عید فطر، عید قربانی خوشحالی اهل بیت است این های که فرمودند عید است. روزهای عید موجب خوشحالی و تقرب به خدای متعال است پس ما در آن روزها خوشحالیم.

در خوشحالی اهل بیت خوشحالیم و در حزن، غم و اندوه شان ناراحت هستیم و این را بروز می دهیم. بروز ناراحتی ما در ناراحتی اهل بیت می شود لباس سیاهی که شما الان به تن کردید و شرکت در مجلس عزادای اهل بیت می شود. اطعام عزاداران اهل بیت می شود. رفتن در دسته عزاداری می شود. نشستن در مجلس روضه و اشک ریختن می شود. زیارت عاشوراء، دعای توسل و آیات قرآن خواندن و ثوابش را هدیه کردن.

همین جا از عزیزان مان در هیئات خواهش می کنم این سنت را داشته باشیم سال گذشته در ایام محرم، در بعضی از کشورهای غربی اهانتی به قرآن کریم شد این مسئله را حقیر در شهرستانی بودم انجام دادیم خیلی جاها هم انجام دادند در مجلس اهل بیت قرآن آوردیم صفحاتی از قرآن را همه خواندند.

این که در مجالس مان قرآن و زیارت عاشوراء داشته باشیم ثواب قرآن، زیارت عاشوراء، دعای توسل و حدیث کساء را به محضر اهل بیت (علیهم السلام) هدیه کنیم در عین حال در ایامی که در مملکت مان عزیزانی را از دست دادیم هدیه به روح شان کنیم. از اهل بیت (علیهم السلام) بخواهیم مؤمنین، شیعیان امیر المؤمنین، مملکت، نظام و نیروهای نظامی، انتظامی و امنیتی را نصرت کنند.

قدر نعمت امنیت در این ایام داریم مجالس مان را برگزار می کنیم سال های قبل چقدر راحت و آزاد برگزار کردیم. الحمد لله امسال هم داریم برگزار می کنیم اما داغ روی دل مان است عزیزانی را از دست دادیم مراقبت به این ها می شود مصادیق هر چیزی که در سیره اهل بیت (علیهم السلام) و آقا رسول الله آمده و می تواند به عنوان مصداق برای مودت با اهل بیت باشد این وظیفه است.

این وظیفه را قبلاً در برنامه ها گفتم این وظیفه نه فقط وظیفه شیعیان است این آیه قرآن برای شیعیان نازل نشده برای همه مسلمان ها نازل شده است آیه 23 سوره مبارکه شوریٰ خواهش می کنم عزیزان اهل سنت و شیعیان مان همه این آیه را بخوانند همه به این آیات توجه کنند قرآن مال همه مسلمان ها است. اهل بیت هم مال همه مسلمان ها هست و ما وظیفه داریم.

خدای ناکرده اگر نسبت به این وظیفه کوتاهی کنیم روز قیامت نمی گویند شما اهل سنت بودی اشکال نداشت کوتاهی کردی، شما شیعه بودی اشکال نداشت کوتاهی کردی نه همه ما روز قیامت بازخواست می شویم. یک بازخواستش نسبت به قرآن است وقتی آقا رسول الله گلایه می کنند

(وَقَالَ الرَّسُولُ يا رَبِّ إِنَّ قَوْمِي اتَّخَذُوا هَذَا الْقُرْآنَ مَهْجُورًا)

و پيامبر عرضه داشت: «پروردگارا! قوم من قرآن را رها کردند».

سوره فرقان (25): آیه 30

مهجور بودن قرآن به چه است؟ فقط به این که قرآن خوانده نشود و ختم قرآن نداشته باشیم؟ آن هم هست ولی همین که به آیات قرآن عمل نشود می گوید شما من را خواندید دیدید خدای متعال به پیغمبرش دستور داد بگو (قُلْ لَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيهِ أَجْرًا إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبَى) عمل تان کجاست؟ قرآن برای بوسیدن و صرفاً قرائت است؟ یا نه برای فهم آیات و عمل کردن به آیات قرآن است.

این مهجور بودن قرآن یکی از مصادیرش مهجور بودن اهل بیت و عمل نشدن به آیات قرآن است این همه آیه ای که دستور داده این همه آیه ای که اهل بیت (علیهم السلام) را به ما معرفی کرده است.

مرحوم شیخ جعفر شوشتری کتابی در رابطه با سید الشهداء (علیه السلام) و مقتل دارد، خیلی زیبا از آیات قرآن استفاده کرد هم شباهت های سید الشهداء (علیه السلام) به قرآن هم آیاتی از قرآن در رابطه با انبیاء و شباهت های انبیاء با سید الشهداء و هم آیاتی که مربوط به سید الشهداء (علیه السلام) هست.

اگر این ها را کنار گذاشتیم مصداق آن می شویم به آن وظیفه ای که باید عمل می کردیم به آن وظیفه عمل نکردیم و قرآن را مهجور گذاشتیم موجب شکایت پیغمبر خواهد بود هم نسبت به عمل نکردن به قرآن هم نسبت به عمل نکردن به دستور پیغمبر و خدای متعال هم نسبت به دیگر دستورات پیغمبر و اعتنائی که نسبت به اهل بیت (علیهم السلام) داریم.

مجری:

یکی از مصادیق مودت نسبت به اهل بیت این است که هرچیزی را که اهل بیت دوست دارند ما دوست بداریم و هر کاری که آن‌ها دوست داشتند انجام بدهیم. یکی از کارهای خوبی که برخی از مؤمنین انجام می‌دهند این است که در شب عاشورا حضرت سید الشهداء فرمودند من چهار تا کار را دوست دارم انجام بدهم، قرائت قرآن، نماز و استغفار و دعا.

حداقل در شب عاشورا، شب زنده داری می‌کنند نماز شب می‌خوانند، قرآن تلاوت می‌کنند و استغفار می‌کنند بعضی‌ها که درجه شان بالاتر است در طول سال عبادت‌های زیادی انجام می‌دهند روزه می‌گیرند نمازهای مستحبی و قضا می‌خوانند، تلاوت قرآن دارند و خودشان را با این‌ها انس می‌دهند.

استاد عباسی:

ان شاء الله ما جزء کسانی باشیم که بتوانیم در همه ایام، و در این ایام ماه محرم انس با قرآن را شروع کنیم در کنار همه عزاداری‌ها یعنی آن‌ها در اوج و بالاترین درجه باشد ولی در کنارش می‌توانیم روزی حداقل یک صفحه قرآن را از ابتدا شروع کنیم و به وجود نازنین حضرت سید الشهداء(سلام الله علیه) هدیه کنیم و این را بعد از ماه محرم و صفر ادامه بدهیم.

آن ایامی که فرصت می‌کنیم یک صفحه را دو صفحه کنیم و ان شاء الله پیاده روی اربعین نصیب شان می‌شود در پیاده روی اربعین صبح یا شب که افراد از موکب حرکت می‌کنند آن یک صفحه را همان ابتدای حرکت بخوانند این هدیه به سید الشهداء (سلام الله علیه) و برکتش به زندگی ما باشد.

مجری:

باب رحمت الهی باز است ان شاء الله که خودمان را مهیا کنیم قول و قرارمان را بین خودمان و خدای خودمان بگذاریم و در طول سال ادامه بدهیم.

(میان برنامه)

مجری:

در هر مصیبت و محنی فابک للحسین * در هر عزای دلشکنی فابکی للحسین

در مکتب ارادت ابن شبیب‌ها * هم ناله با ابی الحسن فابکی للحسین

بینندگان عزیز و گرامی با برنامه مع امام منصور از شبکه جهانی حضرت ولی عصر (عج الله تعالی فرجه الشریف) در خدمت شما هستیم و مصادیق مودت و محبت نسبت به اهل بیت را با جناب استاد عباسی عزیز داشتیم مرور می‌کردیم.

استاد عباسی برخی از مصادیق نسبت به اهل بیت(سلام الله علیهم اجمعین) را فرمودید اگر مصداق دیگری وجود دارد بفرمایید و بعد هم علاوه بر جامعه شیعه به این بپردازیم فرمودید قرآن نسبت به همه مسلمین دستور داده که مودت اهل بیت را داشته باشید ولکن در جامعه اهل سنت و در بین اهل سنت به این مودت چطوری پرداختند آیا مصادیقش رعایت شده و یا نشده است؟

استاد عباسی:

سوال خوبی است. الان که به صورت ویژه در رابطه با سید الشهداء (سلام الله علیه) داریم صحبت می‌کنیم در سال‌های گذشته و جلسات گذشته در مورد شخصیت حضرت در برنامه‌ها صحبت شده است عزیزان زیاد شنیده اند نیاز به معرفی ندارد که حضرت سید الشهداء: «سَيِّدَا شَبَابِ أَهْلِ الْجَنَّةِ» است

«سَيِّدَا شَبَابِ أَهْلِ الْجَنَّةِ»

من لا يحضره الفقيه؛ نویسنده: ابن بابويه، محمد بن على، ناشر: دفتر انتشارات اسلامى وابسته به جامعه مدرسين حوزه علميه قم مصحح: غفاری، علی اكبر، ج4، ص179

و سبط و نوه پیامبر است نوع محبت آقا رسول الله به سید الشهداء را همه صحابه دیده بودند. ماجراهای متعدد دارد حضرت عمدا جلوی آن‌ها یک حساسیت‌های ویژه نشان می‌دادند مثلا همه مدینه را بهم می‌ریختند که حسنم نیست و یا حسینم نیست. این‌ها گم شدند بگردید، این طرف و آن طرف می‌گشتند، خودش پیامبر امت است دارد دنبال نوه‌های خودش می‌کشد.

این قدر حساسیت ندارد رفتند یک جایی بازی می‌کنند مشغول شدند، ولی پیامبر حساسیت نشان می‌دهد می‌فرماید نه حتما باید معلوم بشود کجا هستند و پیدا بشوند. وقتی خبر می‌آورند که مثلا در فلان باغ داشتند بازی می‌کردند خسته شده در زیر سایه درخت خواب شان برده است. حضرت به آن باغ می‌رفت و آن‌ها را در آغوش می‌کشید بغل می‌کرد و گریه می‌کرد.

اصلا مردم تعجب می‌کنند چرا پیامبر دارد این طور برخورد می‌کند؟ این نهایت حساسیت و نهایت اهمیت را می‌رساند.

مجری:

فقط یک محبت خانوادگی نیست

استاد عباسی:

بله محبت خانوادگی نیست، این که حضرت در سجده است حسن و حسین روی شانه حضرت می‌آیند حضرت سجده را طولانی می‌کند تا خودشان کنار بروند. در حالت عادی مثلا بردار بچه را کنار بگذار نماز خوانده بشود می‌فرماید نه این‌ها ویژه هستند. این ویژه بودن و خاص بودن باید به امت منتقل بشود. ما می‌بینیم که واقعا در روایات پیامبر و در برخوردها این‌ها مشهود است.

عزای سید الشهداء (سلام الله علیه) چیزی نیست که مربوط به بعد از شهادت حضرت باشد از لحظه تولد سید الشهداء ما کار نداریم به آن چه که در قبل اتفاق افتاده یعنی خیلی قبل از این که حتی آقا رسول الله به دنیا بیاید کتیبه‌ها است که سیصد سال قبل از میلاد پیامبر هم این کار را انجام دادند و حضرت ادم هم روضه خوانده است.

اما تولد حضرت و کودکی حضرت این که پیامبر دائم برای حضرت سید الشهدا(سلام الله علیه) روضه خواندند چون روضه خواندن را بعضی اوقات یک تعبیرهای و یا مثلا عدم انسی نسبت به آن در اهل سنت وجود دارد، یا بهتر بگوییم طرف وهابیت که نه نوحه نگویید.

نوحه چیست؟ نوحه بیانی است لطیف از آن چه که به عنوان مصیبت اتفاق افتاده است، بیان هنری است از آن چه که به عنوان مصیبت اتفاق افتاده است. ولی وقتی که شما واجد احساس هستید و می‌خواهی آن مصیبت و اتفاق را بیان کنید تبدیل به نوحه می‌شود. چون همراه با اشک و همراه با بعض و همراه با حس ناراحتی و غم می‌شود تبدیل به نوحه می‌شود و چیز عجیبی نیست.

آقا رسول الله نوحه خواندند، همسران پیامبر را در منابع اهل سنت داریم که نوحه خوانی کردند. یکی از مصادیق مودت این است که ما حقایق مربوط به سید الشهداء (سلام الله علیه) را به عنوان یک واقعه عظیم تاریخی بیان کنیم وقتی بیان کنیم به طبع ممکن است یک بغضی هم در چهره، در صدا و در گلوی ما ایجاد بشود ممکن است یک حزن ایجاد بشود و ممکن است در کنار این حزن اشکی هم از چشم مان جاری بشود، این طبیعت انسانی است.

آن جای که آمدند به آقا رسول الله در وفات فرزندشان جناب ابراهیم اعتراض کردند یا رسول الله داری گریه می‌کنی؟ حضرت فرمودند:

«إِنَّ الْعَيْنَ تَدْمَعُ وَالْقَلْبَ يَحْزَنُ»

الجامع الصحيح المختصر؛ اسم المؤلف: محمد بن إسماعيل أبو عبدالله البخاري الجعفي الوفاة: 256، دار النشر: دار ابن كثير , اليمامة - بيروت - 1407 - 1987، الطبعة: الثالثة، تحقيق: د. مصطفى ديب البغا، ج1، ص439، ح1241

اشاره به یک رابطه ای به اصطلاح ویژه در وجود انسان می‌کند این رابطه، رابطه فطری است. شما بخواهی و یا نخواهی به فکر یک اتفاق حزن انگیز در بیست سال قبل یا سی سال قبل هم که بیفتی و در کودکی هم بیفتی این اشک بر چشم جاری می‌شود. قلب با چشم در ارتباط است اگر ارتباط قلب با چشم قطع شد قساوت به وجود می‌آید؛ یعنی من محزون بشوم و به خودم فشار بیاورم که اشک خارج نشود هَیْ به خودم بگویم مرگ گریه نمی‌کند نباید گریه کنم و نباید گریه کنم این قساوت می‌آورد و این سختی در وجود می‌آورد. این روال طبیعی کار است.

مجری:

این قدر ارتباط طبیعی است بعضی‌های که مصیبت می‌بینند گریه نمی‌کنند این‌‌ها را پزشک راهنمایی می‌کند یک طوری این‌ها را وادار کنید گریه کنند.

استاد عباسی:

بله اگر گریه نکنند ممکن است آسیب ببینند. ما قساوت می‌گوییم و آن‌ها از نظر پزشکی می‌گویند ممکن است فشارش بالا برود و به قلب فشار بیاورد و خیلی اتفاق‌ها بیفتد.

وظیفه چه است؟ وظیفه اولا بیان حقایق است شما اگر نگویی که برای پسر پیامبر چه اتفاقی افتاده است این علاوه بر این که خیانت به تاریخ است الان چرا علمای اهل سنت برای مردم می‌گویند جنگ خیبر، جنگ احد و جنگ بدر چه اتفاق‌های افتاد؟ بعد اگر از آن‌ها سوال کنی چرا بیان می‌کنید؟ می‌گویند تاریخ اسلام است. مگر می‌شود برای مردم تاریخ نگوییم!

تاریخ را هم که برای مردم می‌گوییم یک بخشش دانستن تاریخ صدر اسلام و زحماتی که برای ما کشیده شده است اگر امروز مردم نسبت به آقا رسول الله حُب دارند و نسبت به دشمنان حضرت بُغض دارند اگر امروز کسی توهین به پیامبر بکند کاریکاتور و جسارت بکند ما عصبانی می‌شویم و غیرتمان به جوش می‌آید برای چه است؟ برای این که هَیْ برای ما علمای شیعه و سنی گفته اند آقا رسول الله این زحمات را کشیده و در جنگ بدر آن طور شد و در مکه این طور شد و در مدینه فلان قضیه پیش آمد و در جنگ‌ها حضرت چه تلاش‌های کردند و زحماتی کشیدند این‌ها را گفته اند.

اگر این‌ها را نمی‌گفتند ما واکنش مان این نبود مثلا می‌گفتند یک پیامبری بود آمد و رفت ما چه حسی پیدا می‌کنیم؟ ما هم حس مان همین بود که یک پیامبری آمد و چند بود و بعد رفت. زحمات را وقتی می‌شنویم متوجه قصه می‌شویم و برایمان ماجرا روشن می‌شود و این محبت ایجاد می‌کند. من وقتی متوجه می‌شوم یک نفر چقدر زحمت کشیده نسبت به او این حس را پیدا می‌کنم که تقدیر کنم.

مثلا وارد یک خانه ای بشوم و یک عالمه غذا، شربت برای پذیرایی آماده کرده باشند و چقدر برای ما زحمت کشیده باشند بعد یک نفر هم آن گوشه ایستاده هیچ چیزی هم نمی‌گوید هیچ حسی نسبت به او ندارم. ولی اگر معرفی کنند و بگویند صاحب بیت ایشان است، ایشان از دیروز تا به حال دارد برای شما پخت و پز می‌کند غذا آماده می‌کند تا شما خوب پذیرایی بشوید می‌گوییم عجب آقا خدا خیرتان بدهد ممنون و متشکرم نسبت به او محبت پیدا می‌کنم که چه مرد مهربانی!

حالا اگر من هیچی ندانم هیچ حس هم به وجود نمی‌آید؛ پس اولین وظیفه بیان حقایق است کما این که در گذشته در اهل سنت زیاد گفته می‌شده است در دوره‌های خیلی روایات آمده، روایات از جایگاه امام حسین(سلام الله علیه) از شهادت سید الشهدا(سلام الله علیه) و از گریه پیامبر بر سید الشهداء(سلام الله علیه) روایات و حقایقی که بوده است. چه بلاهایی نسبت به اهل بیت ایجاد کردند و چقدر دشمنی کردند و چقدر جسارت‌ها کردند و در عاشورا چه اتفاقاتی افتاد این‌ها در خیلی از منابع اهل سنت آمده است.

ما داریم می‌بینیم متأسفانه این دارد کم می‌شود بعضی‌ها می‌نویسند نمی‌خواهیم بی انصافی کنیم و بگوییم هیچ کس دیگر نمی‌نویسند نه این طور هم نیست ولی آیا این که مثلا در مسند احمد ابن حنبل یک روایت آمده کافی است؟ الان کتاب جدید هیچ کس نمی‌نویسد، هیچ بزرگواری کتاب به فارسی و یا به ترکی استانبولی و نمی‌دانم انگلیسی و یا زبان دیگر در رابطه با امام حسن(سلام الله علیه) نمی‌نویسد؟ یا در رابطه با موضوعات دیگر نمی‌نویسد؟

اگر در رابطه با دیگر موضوعات نوشته بشود در رابطه با این موضوع هم باید نوشته بشود، گاهی اوقات من در کانالی که کتاب‌های اهل سنت در آن است و یا سایتی از اهل سنت مراجعه می‌کنم می‌بینم یک مرتبه صدها کتاب در رابطه با موضوعات دیگر است. وقتی می‌خواهم در رابطه با سید الشهدا(سلام الله علیه) بدانم چیزی نیست. این آیا منجر به تحریف تاریخ نمی‌شود؟ آیا نسل جوان اهل سنت در ماه محرم و یا در کل سال، ما فقط ماه محرم نمی‌گوییم آیا با مصائب مربوط به اهل بیت(سلام الله علیهم) و یا سید الشهدا(سلام الله علیه) آشنا می‌شوند؟ با وقایع تاریخی آن آشنا می‌شوند؟

ما هیچی نمی‌گوییم، اگر آشنا می‌شوند خدا را شکر اسنادش را بیاورند ما هم در برنامه بگوییم این سند و این سند فراوان گفته شده است. گفته شده نه این که مثلا در گوشه و یک کتابی مثلا سه خط هم نوشته باشد که امام حسین(سلام الله علیه) در کربلا به شهادت رسید مثل ابن تیمیه وقتی می‌آید در رابطه با سید الشهدا(سلام الله علیه) حرف می‌زند حدود بیست و خرده ای صفحه در رابطه با سید الشهداء(سلام الله علیه) در یکی از جلدهای منهاج السنه بحث کرده هَیْ می‌گوید قتل الحسین مظلوما، خدا از قاتلین امام حسین نگذرد. امام حسین مظلوم کشته شد.

آخر امام مظلوم کشته شد، چه کسی امام حسین را مظلوم کشت؟ این را به مخاطبت بگو، این قتل قتل که آوردی در عربی فعل مجهول است قتل الحسین یعنی حسین به شهادت رسید باید بگویی قاتل چه کسی است؟ قُتِل الحسین یعنی کشته شد مجهول است و دیگر از قاتل هم حرف نمی‌زند.

مجری:

اصلا نمی خواهند بگویند

استاد عباسی:

بله نمی‌خواهند بگویند. این منجر به این می‌شود که فاصله جدی ایجاد بشود، جوان‌های اهل سنت دیگر امام حسین را نشناسند و قاتلین ایشان را نشناسند و دیگر ندانند چه اتفاقی افتاده است وقتی که ندانند چه اتفاقی افتاده است محبت پیدا و مودت نمی‌کنند بعد اطاعت پذیری نسبت به اهل بیت(سلام الله علیهم) پیدا نمی‌کنند.

لذا یکی گفتن است، گفتن به معنای نوشتن در کتاب، نوشتن در جزوه و نوشتن در مقاله و نوشتن در سایت و کانال. سخنرانی برای این ماجرا. شما می‌گویی ما عزاداری نداریم در حالی که من می‌دانم دارند و از گذشته وجود داشته است منابع و اسناد فراوان است که عزاداری داشتند و ما در برنامه مان گفتیم. می‌گوید عزاداری نه همین بیان باید باشد بیان را بدون عزاداری و بدون سینه زنی بگو ما همان را هم اثبات کردیم وظیفه عزاداری است وظیفه سینه زنی است.

یعنی اگر قرار باشد وظیفه را پیدا کنیم وظیفه برای هر مسلمانی عزاداری و سینه زنی است کما این که همسران پیامبر در وفات پیامبر بلند شدند سینه زنی کردند، عزاداری کردند بر سر و صورت کوبیدند این‌ها است اما اگر بگویی خیلی خوب این ایام، ایام سید الشهداء(سلام الله علیه) است حقایق را که باید بگوییم مقتل را که باید بخوانیم دیگر شما مراسم آن طوری نگیرید که بگویید مثلا بلند شوم و سینه بزنم.

اما بیان را که داشته باشید احیانا اگر کسی اشک از چشمش خارج شد با او مثل وهابیت برخورد تند نکنیم نیاییم یقه اش را بگیریم و بگوییم نباید این طوری باشید این حداقل وظیفه ما نسبت به سید الشهداء(سلام الله علیه) می‌شود.

ما روایاتی که از عزاداری پیامبر داریم مثلا آقای احمد ابن حنبل در یک دوره در قرن دو و سه آمده در کتاب فضائل الصحابه جلد 1، صفحه 977 چاپ دار ابن جوزی این مشخصات نشر است که در عربستان سعودی چاپ شده است. روایتی که در پاورقی هم آمده این روایت اسناده صحیح، سند روایت معتبر است و در مسند هم مثل همین روایت آمده است و دیگران هم این روایت را آورده اند مثلا آقای حاکم نیشابوری در مستدرک آورده است. و گفته بنا بر شرط مسلم و ذهبی هم در تلخیص خودش این روایت را تأیید کرده است.

آقای طبرانی هم در کتاب معجم کبیر خودش آورده است و ابن عبدالبر قرطبی در کتاب الاستیعاب خودش جلد1 صفحه 38 آورده و همین طور آقای هیثمی در کتاب مجمع الزاوئد خودش آورده است.

«وعن ابن عباس قال رأيت النبي صلى الله عليه وسلم في المنام بنصف النهار أشعث أغبر معه قارورة فيها دم ينتقطه أو يبيع فيها شيئا فقلت ما هذا قال دم الحسين وأصحابه فلم أزل أتتبعه منذ اليوم قال عمار فحفظنا ذلك فوجدناه قتل ذلك اليوم عليه السلام رواه أحمد والطبراني ورجاله أحمد رجال الصحيح»

مجمع الزوائد ومنبع الفوائد؛ اسم المؤلف: علي بن أبي بكر الهيثمي الوفاة: 807، دار النشر: دار الريان للتراث/‏دار الكتاب العربي - القاهرة , بيروت – 1407، ج9، ص194

«رواه أحمد والطبراني ورجاله أحمد رجال الصحيح» رجال احمد یعنی راویان احمد ابن حنبل همه راویان صحیح بخاری هم هستند. روایت چه است؟ راویان را نقل می‌کند تا به ابن عباس می‌رسد می‌گوید «رأيت النبي صلى الله عليه وسلم في المنام» اقا رسول الله را در خواب دیدم، «بنصف النهار» نیم روز بود «أشعث أغبر» همان ظهر مثل ظهر عاشورا، یا خود ظهر عاشورا «معه قارورة فيها دم ينتقطه أو يبيع فيها شيئا» می‌گوید من دیدم اولا دست و سر و صورت حضرت خاک آلود و پریشان است و یک شیشه ای دست حضرت است که در آن شیشه خونی است.

«فقلت ما هذا» سوال کردم یا رسول الله این در دست شما چه است؟ حضرت فرمود «دم الحسين وأصحابه فلم أزل أتتبعه منذ اليوم» حضرت فرمود که این خون امام حسین(سلام الله علیه) و اصحاب سید الشهداء(سلام الله علیه) است. عمار می‌گوید ما این روز را به یادمان سپردیم چه روزی بود که این خواب دیده شد؟ «فحفظنا ذلك فوجدناه قتل ذلك اليوم عليه السلام» بعد متوجه شدیم خبر را بعد به مدینه اوردند متوجه شدیم این روز، روزی بود که امام حسین(سلام الله علیه) را به شهادت رسانده اند یعنی همان روز عاشورا بود که امام حسین(سلام الله علیه) به شهادت رسیده بود.

پیامبر با چه حالتی دیده شده است؟ با حالت پریشان و با حالت ناراحت، خون سید الشهدا(سلام الله علیه) را دارد همراه خودش می‌برد و آن را در شیشه ای قرار داده است و این روز، روز شهادت سید الشهداء است. این واقعیت تاریخی است مثل آن شخص که آمد سوال کرد آیا می‌توانم پشه را در داخل مسجد الحرام و در داخل مکه حرم امن الهی بکشم؟ پاسخ داد شما مردمی هستید که خون فرزند پیامبر به زمین ریخته شد به روی خودتان نیاوردید حالا آمدی از کشتن و ریختن خون یک پشه در داخل حرم امن الهی صحبت می‌کنی.

چطور می‌شود جزئیاتی خیلی از روایات در موضوعات مختلف را افراد بروند مطالعه کنند بدانند و پیگری کنند اما به شهادت سید الشهدا(سلام الله علیه) می‌رسد این روایت را در عمرش ندیده باشد روایتی که حداقل هفت، هشت نفر از درجه اول‌های اهل سنت در حدیث این روایت را به عنوان روایت معتبر نقل کردند. ولی الان اگر به یک جوان اهل سنت بگویی می‌گوید نشنیدم نمی دانم، مولوی به ما نگفت، مولوی این را کَیْ باید بگوید؟ روز عاشورا را که می‌گویید ما عزاداری نمی‌کنیم تاسوعا که نمی گیرید.

قبل محرم هم نمی‌گویید و بعدش هم نگویید کَیْ و در کدام بخش از سال این را می‌گوید. ایام حج می‌شود روایات حج گفته می‌شود ایام رمضان می‌شود روایات در باب رمضان گفته می‌شود ایام مبعث می‌شود روایات ایام مبعث گفته می‌شود اهمیت قرآن و غیره گفته می‌شود. در ربیع الاول روایات مربوط به پیامبر و میلاد پیامبر و اصل پیامبری پیامبر گفته می‌شود. کَیْ قرار است روایات مربوط به شهادت سید الشهداء برای مردم گفته بشود؟ اگر هیچ وقت نگویید یعنی یک بخشی از حقایق تاریخی و یک بخشی از سنت پیامبر و روایات پیامبر را برای مردم نقل نکردیم و این تحریف تاریخ می‌شود و این می‌شود پشت پا زدن به آن چیزی که به عنوان مودت با سید الشهدا و اهل بیت(سلام الله علیه) مطرح است.

مجری:

استاد فرمودید از امام حسین و از بحث شهادت ایشان گفتن خیلی کمرنگ شده این سوال را می‌خواهم بپرسم کمرنگ شده یا دستی از غیب عملا دارد این‌ها را کمرنگ می‌کند یعنی یک دست پشت پرده ای نهفتن و نگفتن این قسمت از تاریخ، بخشی از تاریخ که بخش مهمی از تاریخ اسلام است. اگر به این هم یک مقدار بپردازید ممنون می‌شوم.

استاد عباسی:

بله متأسفانه این نکته است ما در گذشته تاریخ می‌بینیم اتفاقاتی در بین اهل سنت در رابطه با عزاداری امام حسین و یا در عاشورا بیان حقایق بوده است از جمله روایاتی که خود آقایان آمدند نقل کردند مربوط به شهادت امام حسین(سلام الله علیه) است. همین ادامه پیدا کند و نقل بشود، کمرنگ نشود و از آثار برداشته نشود.

اما به همین بسنده نمی‌کردند عزاداری را مطرح می‌کردند عزاداری‌های شکل می‌گرفته روضه‌ خوانی‌های وجود داشته. در کردستان یکی از بزرگان که مسئولیت هم داشت یعنی نماینده ولی فقیه در استان بود می‌فرمود ما الان مسجدی در کردستان داریم این مسجد موقوفه برای عزاداری سید الشهداء(سلام الله علیه) بوده است. برای اطعام و عزاداری بوده است. اقا اصلا اصل عزاداری گرفته می‌شود که اطعامش انجام بشود. در گذشته این موقوفه، موقوفه عزاداری و مراسم گرفتن برای سید الشهداء بوده است.

ایشان چهار، پنج سال قبل گفت ما این مسجد را راه انداختیم و موقوفه این قدر موقوفه پر درآمدی است اگر همه محرم آن‌جا بهترین غذا را طبخ کنیم و بدهیم بازهم پول اضافی می‌آید. ولی برای این که کسی شائبه برایش پیش نیاید که این پول از جای دیگر آمد و یک طور دیگر است ایشان گفت ما فقط برای شب تاسوعا و عاشورا اطعام می‌کنیم و مراسم می‌گیریم و اطعام هم از پول خود همین موقوفه است.

من با چشم خودم در کردستان دیدم خانم‌های اهل سنت کرد می‌آمدند و در حاشیه ای دسته عزاداری شرکت می‌کردند و جلوی پای عزاداران روسری‌های رنگی کردی را به هم گره می‌زدند و پهن می‌کردند و اصرار می‌کردند عزادارها پا روی این‌ روسری‌ها بگذارند. بعد که دسته از روی آن رد می‌شدند این‌ را باز می‌کردند و هرکدام روسری را برای خودشان داخل کیسه می‌گذاشتند.

وقتی من از آن‌ها سوال کردم گفتند علت این است که ما می‌بریم خاک و غباری که در این روسری است وقتی برای بیمار غذا درست می‌کنیم از این گرد و خاک در غذای او می‌ریزیم و این طوری استفاده می‌کنیم. خیلی موارد این طوری وجود دارد من اگر بخواهم بعض از موارد را در این فرصت کوتاه به صورت مستند عرض کنم کتاب التبصره اقای حافظ جمال الدين أبو الفرج عبد الرحمن بن علي بن محمد الجوزي قرشی بغدادی متوفای 597 جلد 2 چاپ دار الکتب العلمیه بیروت لبنان ایشان در صفحه 16 مواردی از روضه خوانی علمای اهل سنت آورده است.

از این جا شروع می‌شود شعرهای که به عنوان روضه بیان می‌کردند می‌بینید که ایشان به صورت مفصل در کتاب خودش آورده است.

«كَانَ الرَّسُولُ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حُبِّ الْحُسَيْنِ يُقَبِّلُ شَفَتَيْهِ وَيَحْمِلُهُ كَثِيرًا عَلَى عَاتِقَيْهِ، وَلَمَّا مَشَى طِفْلا بَيْنَ يَدَيِ الْمِنْبَرِ نَزَلَ إِلَيْهِ، فَلَوْ رَآهُ مُلْقَى عَلَى أَحَدِ جَانِبَيْهِ وَالسُّيُوفُ تَأْخُذُهُ وَالأَعْدَاءُ حَوَالَيْهِ وَالْخَيْلُ قَدْ وَطِئَتْ صَدْرُهُ وَمَشَتْ عَلَى يَدَيْهِ وَدِمَاؤُهُ تَجْرِي بَعْدَ دُمُوعِ عَيْنَيْهِ لَضَجَّ الرَّسُولُ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مُسْتَغِيثًا مِنْ ذَلِكَ وَلَعَزَّ عَلَيْهِ.»

الكتاب: التبصرة لابن الجوزيإ المؤلف: جمال الدين أبو الفرج عبد الرحمن بن علي بن محمد الجوزي (المتوفى: 597هـ)، الناشر: دار الكتب العلمية، بيروت – لبنان، الطبعة: الأولى، 1406 هـ - 1986 م، ج2، ص16

می‌گوید حضرت این طور برخورد می‌کردند حضرت پیامبر (صلی الله علیه واله وسلم) وقتی امام حسین(سلام الله علیه) را می‌دیدند از منبر پایین می‌امد و بغل می‌کرد و بعد می‌گوید اگر حضرت می‌دید که با نوه ایشان چطور برخورد کردند و چطور او را شمشیر زدند و چطور آمدند او را محاصره کردند چه اتفاقاتی می‌افتاد.

یا در کتاب البدایه والنهایه ابن کثیر دمشقی در جلد 13 چاپ دار المعارف صفحه 194 داریم:

«وقد سئل في يوم عاشوراء زمن الملك الناصر صاحب حلب أن يذكر للناس شيئا من مقتل الحسين فصعد المنبر وجلس طويلا لا يتكلم ثم وضع المنديل على وجهه وبكى شديدا ثم أنشا يقول وهو يبكي

 ويل لمن شفعاؤه خصماؤه * والصور في نشر الخلائق ينفخ

لا بد أن تردا لقيامة فاطم * وقميصها بدم الحسين ملطخ

ثم نزل عن المنبر وهو يبكي وصعد إلى الصالحية وهو كذلك رحمه الله»

البداية والنهاية؛ اسم المؤلف: إسماعيل بن عمر بن كثير القرشي أبو الفداء الوفاة: 774، دار النشر: مكتبة المعارف – بيروت، ج13، ص194

روز عاشورا زمان ملک ناصر که حاکم حلب بود قرار شد که مقداری از مقتل سید الشهداء خوانده بشود آن عالم بالای منبر رفت «وجلس طويلا لا يتكلم» خیلی طولانی نشست و صحبت نکرد «ثم وضع المنديل على وجهه وبكى شديدا» گریه کرد «ثم أنشا يقول وهو يبكي»

بعد این شعر را خواند: ويل لمن شفعاؤه خصماؤه * والصور في نشر الخلائق ينفخ * لا بد أن تردا لقيامة فاطم * وقميصها بدم الحسين ملطخ وای بر کسانی که در صحرای در حشر خلایق در محشر وارد بشوند و شفیعان او دشمنان او باشند. قرار است امام حسین من را شفاعت کند و خدای ناکرده من با او دشمنی کرده باشم، قرار است حضرت زهرا (سلام الله علیها) شفیع من باشد من با او دشمنی کرده باشم.

و بالاخره حضرت زهرا(سلام الله علیها) در روز قیامت وارد خواهد شد در حالی که وقميصها بدم الحسين ملطخ، لباس ایشان به خون امام حسین آغشته است بعد می‌گوید از منبر بعد از گفتن این مطالب پایین آمد گریه می‌کرد و با همین حالت گریه از آن‌جا خارج شد و مردم هم گریه کردند.

این در گذشته بوده است و گریه و عزاداری اهل سنت الان هم است اما مقداری دخل و تصرف‌ها مقداری بعضی از حرف‌های نامربوط از خارج و درواقع دسیسه‌های مبنی بر این که اهل سنت را از محبت و مودت اهل بیت و اقامه عزای بر سید الشهداء(سلام الله علیه) دور کنند.

مجری:

خیلی ممنون استفاده کردیم ان شاء الله که در مسیر محبت و مودت اهل بیت همه مستدام باشیم و توفیقات مان روز افزون باشد و مخصوصا در این محرمی که حاضریم و داریم پشت سر می‌گذرانیم بتوانیم بیشترین ابراز ارادت‌ها و خالصانه‌ترین کارهای که می‌توانیم انجام بدهیم را در راه اهل بیت انجام بدهیم.

از حضور شما در برنامه تشکر می‌کنم استفاده کردیم، بینندگان عزیز و گرامی از این که در ویژه برنامه مع امام منصور همراه ما بودید که در ایام و لیالی ماه محرم خدمت شما پخش می‌شود و ان شاء الله امیدواریم ببینیم آن روزی که منتقم آل الله تشریف می‌آورند ما هم پا در رکاب شان باشیم و انتقام خون به ناحق ریخته شده سید الشهداء(سلام الله علیه) و اصحاب شان را بگیریم.

برای آن روز دست دعا برداریم و دعا کنیم یا رب الحسین اشف صدر الحسین بظهور الحجه یا علی مدد خدا نگهدار!